ایران - یوریکا

موسسه ایرانی مطالعات اروپا و امریکا

گزارش تحلیلی > فرانسه > رویکرد نظامی‌گری فرانسه

رویکرد نظامی‌گری فرانسه

تاریخ انتشار: ۱۳۹۴/۴/۱۵ تعداد بازدید: 1341

کشور فرانسه همواره در میان بزرگ‌ترین کشورهای دارای تسلیحات نظامی بوده و در بین کشورهای اروپایی دارای بزرگ‌ترین ارتش است. بودجه‌ی دفاعی در فرانسه از بخش قابل‌توجهی به نسبت سایر کشورها برخوردار است. طبق اطلاعات چهارمین کتاب سفید امنیت و دفاع فرانسه، در سال‌های اخیر بودجه نظامی و میزان صادرات نظامی این کشور افزایش یافته و در سال 2014-2015 با رشد قابل‌توجهی مواجه بوده است. با نگاهی به آمار و ارقام منتشرشده مربوط به بودجه‌ی نظامی فرانسه در سال‌های اخیر می‌توان به رویکرد نظامی این کشور در میان سایر کشورهای جهان و اتحادیه‌ی اروپا پی برد. از دیگر سوی افزایش میزان صادرات تسلیحات این کشور به‌ویژه به کشورهای آسیایی؛ خاورمیانه و حاشیه‌ی خلیج‌فارس، مطالعه‌ی سیاست‌های نظامی فرانسه و رویکرد نظامی این کشور را برای ایران و جمهوری اسلامی مهم نموده است. آشنایی با فعالیت‌های نظامی فرانسه به‌ویژه در سطح آسیا و خاورمیانه به ما این امکان را می‌دهد تا با دیدی وسیع‌تر برای امنیت کشور و منطقه بکوشیم. در این گزارش سعی شده، با بررسی جایگاه نظامی فرانسه در سطح جهان، استفاده از بروزترین آمار منتشرشده در منابع فرانسوی در مورد بودجه و هزینه‌های دفاعی، بررسی کتاب سفید امنیت و دفاع، همچنین قانون برنامه‌ریزی نظامی فرانسه در سال‌های 2014 تا 2019 و میزان صادرات نظامی فرانسه در سطح منطقه و جهان، به این مهم دست‌یابیم. در پایان و به‌عنوان ارزیابی نتایج جهت‌گیری نظامی فرانسه در سطح جهان و به‌ویژه خاورمیانه را بررسی خواهیم کرد.

FRANCE



جایگاه و توانمندی نظامی فرانسه در اروپا و سایر کشورهای جهان

با نگاهی به نمودار ذیل، به جایگاه برتر فرانسه ازنظر بودجه‌ی دفاعی در میان پانزده کشور جهان پی می‌بریم فرانسه به لحاظ بودجه‌ی دفاعی در میان کشورهای جهان حائز رتبه ششم و در میان کشورهای اروپایی، بعد از بریتانیا، دارای مقام دوم است.

CH1

بودجه‌ی دفاعی فرانسه تا سال 2020

با پایان یافتن جنگ سرد و نیز حوادث 11 سپتامبر 2001، سیاست‌های نظامی فرانسه در جهت مقابله با تروریسم تغییر یافت. در دوران ریاست جمهوری سارکوزی با حذف 54 هزار شغل بر اعتبارات نظامی فرانسه افزوده شد و چشم‌اندازی پانزده‌ساله برای بودجه‌ی نظامی فرانسه در نظر گرفته شد. دولت فرانسه بودجه‌ای بالغ‌بر 377 میلیارد یورو تا سال 2020 برای ارتش خود هزینه اختصاص داده است. اختصاص این مبلغ به نسبت سال‌های گذشته افزایش داشته است. سهم بودجه‌ی نظامی فرانسه از بودجه‌ی کل کشور در سال 2014 در حدود 13/7% بود. در سال 2013، با انتشار چهارمین کتاب سفید امنیت و دفاع فرانسه، بودجۀ ارتش فرانسه در سال‌های آینده، در حدود 31 میلیارد یورو در سال، ثابت خواهد ماند و در سال‌های بعدی، کمی افرایش خواهد داشت.

CH2


CH33قانون برنامه‌ریزی نظامی:2013-2019

علاوه بر انتشار کتاب سفید، در همین سال یعنی در سال 2013، طبق قانون برنامه‌ریزی نظامی[1] بودجه‌ای بالغ‌بر 190 میلیارد یورو، برای آینده‌ی شش‌ساله‌ی فرانسه در حوزه‌ی نظامی پیش‌بینی‌شده است. قانون برنامه‌ریزی نظامی توسط ژان ایو لودریان[2]، وزیر دفاع دولت اولاند برای سال‌های 2014-2019 به تصویب رسید.

در سال‌های 2014 تا 2019، فرانسه برای دفاع، بودجه‌ی 189/98 میلیارد یورو در نظر گرفته است که از این مبلغ 31/4 میلیارد یورو برای سال‌های 2014 تا 2016 ثابت خواهد ماند. این بودجه از محل منابع مالی اختصاصی 6/1 میلیاردی و تحقق قراردادهای صادراتی تأمین خواهد شد. از سوی دیگر خرج و مخارج نظامی از 1/6% به 1/7% در دو سال آینده افزایش پیدا خواهد کرد.

در مورد محل تأمین بودجه‌ی اختصاصی 6/1 میلیاردی، پنج منبع درآمد شناسایی‌شده است: 1/5 میلیارد از محل سرمایه‌گذاری برنامه‌های آینده تا سال 2014؛ 610 میلیون از فروش اموال و دارایی‌ها؛ 200 میلیون از محل فرکانس‌های نظامیِ اپراتورهای مخابراتی (پهنای باند 800 مگاهرتز)؛ بودجه‌ی حاصل از فروش فرکانس‌های دیگر (700 مگاهرتز) که صد در صد در اختیار وزارت دفاع قرار می‌گیرد؛ و در پایان بخشی از فروش سهام دولت به سهامداران نظامی داده می‌شود. اگر درآمد دریافتی از این پنج منبع کمتر از 6/1 میلیارد یورو باشد، فرانسوا اولاند موظف است تا کسری بودجه را از جای دیگر جبران کند. همچنین درصورتی‌که درآمد به‌دست‌آمده از 1/6 میلیارد یورو بیشتر شود وزارت دفاع مجاز به برداشت 900 میلیون بیشتر از مبلغ موردنظر است.

کیفی سازی ارتش همزمان با کاهش نیروهای نظامی

با توجه به بروز بحران‌های جدید در منطقه، بودجه سالیانه‌ی وزارت دفاع در سال 2015 برساخت سلاح‌های نظامی جدید، متمرکز خواهد شد. فرانسه در نظر دارد تا هزینه‌های مربوط به توسعه ارتش را کاهش دهد و درعین‌حال هزینه‌های مربوط به امنیت و اطلاعات را افزایش دهد. فرانسه‌ای که با داشتن حدود ۲۵۰ هزار نیروی منظم بزرگ‌ترین ارتش در اروپا محسوب می‌شود؛ اکنون سیاست جدیدی را مبنی بر اصل کاهش نیروهای نظامی و افزایش اقدامات اطلاعاتی و جاسوسی پیش خواهد گرفت. این سیاستِ فرانسه، همزمان به دنبال کاهش نیروهای نظامی خود در آسیا و آفریقا دنبال می شود.

نمودارهای دایره‌ای زیر، کاهش محسوس نیروی زمینی را در فرانسه در طی سال‌ها نشان می‌دهد.

CH4

 

ارتش فرانسه همچنین 34675 نیروی نظامی دیگر را در شش سال آینده از دست خواهد داد. در حال حاضر حذف 10000 نیرو در برنامه‌ی کار فرانسه قرار دارد. بدین ترتیب تا سال 2019، ارتش فرانسه تنها 242279 نیروی نظامی و غیرنظامی خواهد داشت و 82000 شغل در طی ده سال آینده حذف خواهد شد.

نیروهای عملیاتی که توانایی حرکت به خارج از مرزهای فرانسه را دارند 8100 پست را برای رسیدن به 66000 سرباز از دست خواهند داد. یک تیپ از شش هنگ ارتش نیز حذف خواهد شد. هدف از این کار، کاهش حقوق و دستمزد سالیانه‌ی حدود 11 میلیارد یورو است که علی‌رغم حذف 54000 شغل در بین سال‌های 2008 تا 2013 همچنان روبه افزایش بود. در همین باره لودریان وزیر دفاع اعلام کرد: «اگر چنین اقدامی صورت نگیرد، دولت باید بیش از 4/4 میلیارد یورو بین سال‌های 2014 تا 2019 صرف اشخاص نظامی کند.»

سیاست فرانسه مبنی بر کاهش نیروهای نظامی از سال 2008 آغاز شد و این عدد همچنان و در سیاست جدید ادامه دارد.

CH5

در این سال‌ها فرانسه به‌صورت متوسط 17/1 میلیارد یورو صرف تجهیز نیروها خواهد کرد. رقمی که به نسبت گذشته کاهش پیداکرده است.

CH6

در نمودار بالا مشاهده می‌کنیم که فرانسه سالانه هزینه‌های مربوط به نیروهای نظامی خود را با حذف سرباز و شغل در ارتش، کاهش می‌دهد.

در مورد عضویت فرانسه در ناتو مقرر است که فرانسه به‌عنوان عضوی از ناتو همانند سایر کشورهای عضو دو درصد از تولید ناخالص داخلی خود را به ناتو اختصاص دهد ولی طبق آنچه نمودار زیر بیان می‌کند، این کشور در سال‌های 2014 و 2015 نتوانسته است به این تعهد خود پایند باشد. تنها ایالات‌متحده و استونی توانستند به این مهم دست یابند و سهم بودجه‌ای فرانسه در ناتو در دو سال گذشته بدون تغییر مانده است.

 CH7

 حمایت از تحقیق و توسعه‌ی دفاعی

حمایت از تحقیق و توسعه‌ی دفاعی بیش‌ازپیش، در برنامه‌ی بودجه‌ای فرانسه قرارگرفته و نسبت به سال‌های گذشته افزایش قابل‌توجهی داشته است. علیرغم کاهش تعداد نیرو و سرباز، فرانسه به دنبال استفاده‌ی بیشتر از هواپیماهای بدون سرنشین خواهد بود. رسیدن به سلاح‌های پیشرفته نیازمند اختصاص بودجه‌ی تحقیقاتی به این امر است. در نمودار پایین حمایت از تحقیق و توسعه‌ی دفاعی بیشترین سهم بودجه‌ی نظامی را در سال جدید به خود اختصاص داده است. در خبر منتشرشده توسط لوموند در تاریخ 28 اردیبهشت 1394، فرانسه و آلمان و ایتالیا توافق‌نامه‌ای مبنی بر پژوهش و ساخت هواپیماهای بدون سرنشین امضا کردند. اروپا درزمینه­ی ساخت این نوع هواپیماها همواره به آمریکا و اسراییل وابسته بود اما سیاست جدید اروپا به‌ویژه فرانسه در جهت عدم وابستگی نظامی به آمریکا و اسراییل است و برای این منظور بودجه‌ی هنگفتی در نظر گرفته است. دو برابر شدن تعداد ماهواره‌های نظامی فرانسه نیز از دیگر سیاست‌های اطلاعاتی این کشور است. بدین ترتیب بودجه‌ی مربوط به تحقیقات در حوزه‌ی هواپیماهای بدون سرنشین، حدود 730 میلیون یورو خواهد بود.

CH8

صادرات تسلیحات: خاورمیانه و آسیا به‌عنوان کشورهای هدف

 افزایش 40% صادرات تسلیحات به دیگر کشورها به‌خصوص کشورهای حاشیه خلیج‌فارس، در بررسی سیاست‌های نظامی فرانسه بسیار قابل‌توجه است. فرانسه در سال 2012، 4/8 میلیارد یورو و در سال 2013، 6/87 میلیارد یورو صادرات نظامی داشته است. این رقم در سال 2014 به 8/06 میلیارد یورو (9.1 میلیارد دلار) رسید که این میزان صادرات سلاح از سال 2009 تاکنون بی‌سابقه گزارش‌شده است. درعین‌حال در سال 2015 فرانسه موفق شده است چندین قرارداد مهم ازجمله فروش جنگنده‌های رافائل به قطر و هند را به امضا برساند و توانسته است جایگاه روسیه را به‌عنوان دومین صادرکننده تسلیحات در جهان را اشغال کند. با نگاهی به نمودار دایره‌ای میزان صادرات نظامی فرانسه به سایر کشورها درمیابیم که کشورهای آسیایی و خاورمیانه بیشترین درخواست واردات سلاح از فرانسه رادارند. 24/56% صادرات سلاح به آسیا و 31/83% آن مربوط به خاورمیانه است.

CH9

در سال 2015 مصر هم قرارداد خرید 24 جنگنده رافائل و یک ناوشکن چندمنظوره را با فرانسه امضا کرد. قطر نیز قرارداد 60 جنگنده رافائل به ارزش 7 میلیارد دلار را امضا کرده و هند نیز 36 فروند جنگنده را از فرانسه خریداری کرد. کشورهای اروپایی در سال 2013 مجموعاً 39.9 میلیارد یورو صادرات سلاح داشته‌اند که 9.7 میلیارد یورو مربوط به منطقه خاورمیانه بوده است. این رقم از سال 2011 تاکنون 22 درصد رشد را نشان می‌دهد. بزرگ‌ترین مشتری آنان عربستان با 3.5 میلیارد یورو بوده که فرانسه با 1.6 میلیارد یورو در صدر شرکای نظامی عربستان نیز قرار دارد.

CH10

فرانسوا اولاند رییس‌جمهور فرانسه و لودریان وزیر دفاع فرانسه، باید موفقیت خود را مدیون سفرهای پی‌درپی و انجام مذاکرات با کشورهای عربی بدانند. لودریان 12 بار تاکنون شاهزاده امارات متحده عربی و وزیر دفاع قطر و همین‌طور مقامات مصری را ملاقات کرده است. تغییر دیالوگ فرانسه در هنگام مذاکره با کشورهای عربی از دیگر دلایل موفقیت این کشور در صادرات تسلیحات محسوب می‌شود.

درواقع پاریس سعی دارد، به کشورهایی که با داعش درگیرند و احتیاج به سلاح دارند و آمریکا در آن‌ها غیرفعال است پیشنهاد فروش سلاح دهد. سفر فرانسوا اولاند به قطر نه برای حضور در نشست شورای همکاری خلیج‌فارس بلکه برای پر کردن جای خالی آمریکا در خاورمیانه و فروش تسلیحات نظامی به اعراب ثروتمند منطقه بود.

 

نتیجه‌گیری و نظریه:

با توجه به بحران اقتصادی یک دهه گذشته و تأثیرات آن بر کشورهای ضعیف‌تر اروپایی ازجمله یونان و اسپانیا و تبعات فشارهایی که این کشورها به اقتصادهای قوی‌تر اروپایی همچون آلمان، فرانسه و بریتانیا وارده کردند؛ این کشورها تلاش کردند با هدف کسب محبوبیت بیشتر در داخل، غالب توجه خود را به مسائل داخلی خود جلب کنند. از طرفی پدیده‌های نوظهور همچون داعش در خاورمیانه و بوکوحرام در آفریقا موجب شد تا فرانسه نتواند به بی‌تفاوتی و عدم نقش‌آفرینی جهانی به‌عنوان عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل و کشور عضو ناتو ادامه دهد.

دولت فرانسه، در جهت نیل به دو هدف جلب رضایت داخلی و تأمین منافع ملی خود در سطح جهانی، در سال‌های اخیر کوشیده است تا با کاهش بودجه دفاعی خود از طریق ریزش کادر نظامی و همچنین فروش بیشتر تسلیحات نظامی به سایر کشورها منافع ملی خود در بعد داخل و خارج را تأمین کند. از جنبه‌ی داخلی با فروش تسلیحات نظامی به اقتصاد کشور و به راه انداختن چرخه‌ی اقتصادی کمک کرده و نیز با کم کردن نیروهای نظامی، از تلفات انسانی و اقتصادی جلوگیری کرده و از سوی دیگر باهدف نقش آفرینی بیشتر در عرصه های بین المللی و حضور در بحران های منطقه ای در مسائل امنیتی منطقه خلیج‌فارس و سایر حوزه‌های ذی‌نفوذ فرانسه ورود بیشتری داشته باشد. ازجمله این مناطق می‌توان به حوزه‌های نفوذ سنتی فرانسه همچون سوریه و لبنان و کشورهای فرانکوفون آفریقایی اشاره کرد.

 فرانسه سرزمینی است که در کشورهای آفریقایی فرانکوفون دارای منافع زیادی است و بروز و ظهور تروریسم در کشورهای آفریقایی، در بلند مدت می تواند به امنیت فرانسه نیز لطمه بزند؛ زیرا درگیری‌ها در این مناطق، همچون درگیری در کشور مالی، احتمال ورود تروریسم به فرانسه از طریق مهاجرت را افزایش می‌دهد. از طرفی حوزه نفوذ سنتی فرانسه، سوریه و لبنان بوده که با شروع ناآرامی‌ها در سوریه، بسیاری از شهروندان فرانسوی با گرایش‌های تکفیری برای پیوستن به داعش به این کشور سفر کردند و دولت فرانسه ظاهرا از بازگشت این نفرات (نزدیک به هزار نفر) به فرانسه نگران است.

شایان‌ذکر است که درعین‌حال فرانسه، هزینه‌های مربوط به امنیت و اطلاعات را افزایش داده است. فرانسه با حذف سرباز و پست‌های نظامی در ارتش به حمایت از تحقیق و توسعه‌ی دفاعی در برنامه‌ی بودجه‌ای پرداخته است. اروپایی که همواره نیازمند فن‌آوری آمریکایی و اسراییلی درزمینه­ی­‌ پهباد بوده است، با پیش‌دستی فرانسه، سیاست دفاعی خود را در جهت عدم وابستگی نظامی به آمریکا و اسراییل قرار داده است و برای این منظور بودجه‌ی هنگفتی در نظر گرفته است.

فرانسه با رادیکالیزه شدن افکار تکفیری در منطقه، در ظاهر به مبارزه با این گروه‌ها در قالب نیروهای ائتلافی و عدم ارسال تسلیحات به این گروه‌ها پرداخت. اما باید توجه داشت که چنین رویکردی با سیاست‌های قبلی فرانسه در جهت حمایت در تروریسم در تعارض است. زیرا فرانسه از ابتدای بحران سوریه با تصور اشتباه در مورد احتمال سقوط فوری دولت بشار اسد، بیش از سایر کشورهای ائتلافی به حمایت از اپوزیسیون اسد پرداخت. فرانسه‌ از ابتدا از بانیان تشکیل اجلاس دوستان سوریه را برای حل بحران سوریه بود و با ارسال کمک به گروه‌های تروریستی در سوریه، مشارکت فعالی در حمایت از تروریسم در سوریه داشت و برای سقوط دولت بشار اسد فعالانه اقدام می نمود.

به‌هرحال سیاست منطقه‌ای کشورهای اروپایی و به‌ویژه فرانسه معطوف به نقش کمرنگ در حضور نظامی زمینی آشکار در منطقه‌های خاورمیانه و تا حدی آفریقا است ولی بنظر می رسد این کشور به دنبال پرکردن موقعیت سنتی بریتانیا و بازیابی موقعیت اخیر ایالات‌متحده در منطقه است. با درگیرشدن بریتانیا در امور داخلی و مسائل مربوط به باقی ماندن یا خروج از اتحادیه اروپا، فرانسه توانسته است به حوزه سنتی بریتانیا در منطقه، به‌ویژه عربستان سعودی نفوذ کند و آن را تبدیل به بزرگ‌ترین واردکننده نظامی خود کند. حتی به نظر می‌رسد نگاه بیش‌ازحد بریتانیا به داخل سبب شده است تا فرانسه بتواند به‌غیر از عربستان، سه کشور دیگر هند، مالزی، سنگاپور را که تحت نفوذ بریتانیا بوده‌اند را در فهرست ده کشور برتر واردکننده تسلیحات خود قرار دهد.

ایالات‌متحده نیز پس از شکست سیاست‌های خود در حمله به افغانستان و عراق دیگر تمایلی برای حضور یکجانبه ی خود در منطقه بدون مشارکت فراگیر متحدینش ندارد. کشورهای عربی، دیگر مثل سابق به آمریکا اتکا نیستند و فرانسه توانسته است از این وضعیت و نیز تنش روانی پیش‌آمده بین جمهوری اسلامی ایران و کشورهای عربی استفاده کرده و منافع خود را از طریق فروش تسلیحات نظامی به این کشورها تأمین کند. احتمالا ایفای نقش جایگزین از سوی فرانسه بجای آمریکای تا بدان جا پیش می‌رود که فرانسه به دنبال یافتن بازارهای جدید تسلیحاتی به حیاط‌خلوت آمریکا نیز چشم دوخته است به‌طوری‌که اولاند پس از حدود یک قرن به کوبا سفرکرده و بلندپروازی‌های خود را در آنجا دنبال می‌کند.

در یک جمع بندی می توان مولفه های رویکرد نظامی فرانسه را به شرح زیر خلاصه نمود:

. افزایش بودجه نظامی.

. کاهش نیروهای نظامی و حضور کمتر سربازان این کشور در عملیات برون مرزی.

. جبران حضور کم رنگ امریکا در تحولات منطقه.

. کیفی سازی ارتش و افزایش قابلیت های نظامی با استفاده از:

. استفاده بیشتر از تجهیزات مدرن نظیر هواپیماهای بدون سرنشین و قطع وابستگی به ایالات متحده امریکا و رژیم صهیونیستی اسرائیل در این خصوص.

. افزایش بودجه تحقیقات و توسعه نظامی.

. افزایش 100 درصدی تعداد ماهواره های نظامی فرانسه.

. افزایش بودجه عملیات امنیتی و اطلاعاتی.

. افزایش صادرات تسلیحات و کسب جایگاه دومی جهان.

در پایان باید گفت کاهش بودجه دفاعی درزمینه ی ارتش فرانسه صرفاً جنبه مصرف داخلی و تبلیغات روانی در فضای بین‌المللی داشته و بالعکس این کشور در حال کیفیت‌بخشی به تحقیق و توسعه و گسترش کیفی توان نظامی خود به‌جای گسترش کمی آن است. تمرکز بر قدرت نرم همچون اشراف اطلاعاتی بر کشورها به‌جای حضور سخت در آن‌ها و مهار جنگ‌ها، دور از مرزهای سرزمینی فرانسه و بهره‌برداری از موقعیت نامطلوب منطقه با فروش تسلیحات در نبود ایالات‌متحده و سرگرمی بریتانیا با مسائل داخلی و یافتن بازارهای جدید در آمریکای لاتین ازجمله برنامه‌های آینده دولت فرانسه جهت جلب رضایت داخلی و تأمین منافع ملی در بعد جهانی است.

 

نوشین لک/  5 خرداد 1394

 

 



[1] (La loi de programmation militaire(LPM

[2] Jean-Yves Le Drian

  فرستادن مقاله چاپ مقاله
 
مطالب دیگر در این بخش تاریخ انتشار

دولت‌های جدید آمریکا و فرانسه: تحلیل ابعاد همگرایی‌ها و واگرایی‌های پیش رو با تأکید بر راهکارهای ایران برای بهره‌برداری

۱۳۹۶/۹/۲۹

قدم زنان در شهر تهران

۱۳۹۶/۶/۲۸

پرونده شماره 3 نظامی‌گری فرانسه: حرکت به سمت بازیگری نخست نظامی در غرب آسیا

۱۳۹۶/۳/۱۷

واکاوی سیاست خارجی ماکرون، نامزد منتخب دور اول انتخابات ریاست جمهوری 2017 فرانسه

۱۳۹۶/۲/۱۰

انتخابات ریاست جمهوری 2017 فرانسه: پدیده نوظهور ماکرون

۱۳۹۵/۱۲/۱۷

گزارش دوم انتخابات ریاست جمهوری فرانسه (2017): فرانسوا فیون، دلایل پیروزی و سیاست های پیش‌رو

۱۳۹۵/۱۲/۳

انتخابات ریاست جمهوری 2017 فرانسه

۱۳۹۵/۱۰/۲۸

سیاست خارجی فرانسه در قبال تحولات لبنان

۱۳۹۵/۱۰/۷

معرفی برترین اندیشکده‌های فرانسوی در عرصه‌ی سیاست خارجی

۱۳۹۵/۹/۲۳

بررسی مؤسسات اسلامی در فرانسه

۱۳۹۵/۸/۱۵

لزوم تغییر نگرش فرانسه به لبنان به‌عنوان عامل ثبات‌بخش در منطقه

۱۳۹۵/۵/۱۹

جنبش «ایستـاده در شب» در فرانسه

۱۳۹۵/۵/۳

بررسی سیاست‌ خارجی فرانسه در قبال سوریه از سال 2011

۱۳۹۵/۴/۱۵

بررسی سیاست خارجی فرانسه در قبال عراق

۱۳۹۵/۳/۱۰

چرخش دوباره فرانسه به خاورمیانه

۱۳۹۴/۱۰/۱۳

لزوم توجه ایران به بحران اقتصادی در فرانسه

۱۳۹۴/۹/۲

جزایر پولینزی و رویای استقلال از فرانسه

۱۳۹۴/۸/۱۲

افزایش اغفال شدگان فرانسوی توسط داعش

۱۳۹۴/۶/۸

موضع فرانسه برای مقابله با تروریسم

۱۳۹۴/۵/۱۲

رویکرد نظامی‌گری فرانسه

۱۳۹۴/۴/۱۵

کوبا، سرزمینی نو برای پیشبرد سیاست‌های فرانسه

۱۳۹۴/۲/۲۲