ایران - یوریکا

موسسه ایرانی مطالعات اروپا و امریکا

گزارش تحلیلی > ایالات متحده آمریکا > قراردادهای فروش تسلیحات به کشورهای جنوب شرق آسیا

قراردادهای فروش تسلیحات به کشورهای جنوب شرق آسیا

تاریخ انتشار: ۱۳۹۷/۱/۱۹ تعداد بازدید: 158

فروش_تسلیحات_آسیا_جنوب شرق

نگارنده: دکتر فاطمه محمدی

مقدمه:

برای چندین دهه است که مسئله تایوان و دریای جنوبی به‌عنوان یک معضل امنیتی بر روابط چین و آمریکا در نظام بین‌الملل سایه افکنده است. شایان‌ذکر است که تاکنون ایالات‌متحده به حمایت خود از تایوان ادامه داده است. از مراحل آغازین روابط جمهوری خلق چین و آمریکا، تعهدات آمریکا نسبت به تایوان متأثر از نوع رفتار چین در سطح نظام بین‌الملل تغییریافته است. آمریکا با استفاده از اهرم تایوان سعی داشته یک‌جانبه‌گرایی ارتش آزادی‌بخش چین را مهار کند. هدف آمریکا از فروش تسلیحات به تایوان حفظ «حداقل مهار نظامی» میان دو سوی تنگه هست. بااین‌حال تا زمانی که آمریکا به فروش تسلیحات به تایوان در راستای تعهدات و منافع ملی خود ادامه می­دهد، همچنان رهبران چین را آزرده­ خاطر خواهند ساخت، زیرا چین تایوان را بخشی از سرزمین مادری و جزء لاینفک منافع خویش در نظر می‌گیرد. در این راستاست که این پرسش مطرح می­گردد که آیا مسئله تایوان، ارزش ایجاد درگیری میان آمریکا چین را دارد. با­این­حال چین می­خواهد بداند که آیا برای ترامپ، تایوان آزاد، بخشی از پروژه بازسازی مجدد آمریکای بزرگ است. پژوهش پیشرو برآن است که به راهبرد ترامپ در قبال آسیا با تأکید بر فروش تسلیحات به کشورهای جنوب شرق آسیا بپردازد و به این سؤال پاسخ دهد که فروش تسلیحات از چه جنبه­‌ای، تدافعی یا تهاجمی برخوردار است و آیا این اقدامات در راستای مهار چین در دریا چین جنوبی و جنوب شرق آسیا صورت می­پذیرد؟ در راستای پاسخ، بحث را با دیدگاه ترامپ در قبال آسیا، اهمیت آسیا در راهبرد امنیتی ترامپ، جایگاه چین در این میان و فروش تسلیحاتی آمریکا در پیش خواهیم گرفت.

1. دیدگاه ترامپ در قبال آسیا:

به‌طورکلی تعهدات آمریکا به آسیا عبارت‌اند از: اتحاد، راه‌اندازی نیروی نظامی ایالات‌متحده، تعامل دیپلماتیک فعال دوجانبه و چندجانبه و سیاست منحصربه‌فرد آمریکا در خصوص چین که در طی چندین دهه شکل‌گرفته است. سفر ترامپ به آسیا نیز فرصتی برای او بوده است تا حمایت شخصی خود را از ستون­های حضور ایالات‌متحده روشن کند و آنچه را که مدنظر سیاست اوست بیان سازد. جیمی متزل[1]، یکی از پژوهشگران ارشد در شورای آتلانتیک گفت: بزرگ‌ترین چالش­ها در وضعیت سیاسی آمریکا، ظهور چین و عدم وجود استراتژی آمریکا برای آسیا است. او گفت که ترکیبی از این عوامل باعث ایجاد «عدم اطمینان استراتژیک» در آسیا بیشتر از دهه‌های گذشته شده است و افزود که دولت ترامپ باید «راهبرد جامع استراتژیکی را برای آسیا» تدوین کند. متزل گفت: ازآنجاکه ما شاهد آن [راهبرد] نیستیم و به علت آشفتگی و اختلال در چارچوب سیاسی آمریكا، رئیس‌جمهور در شرایط بسیار ضعیفی به آسیا سفر خواهد كرد.

رویکرد ترامپ به روابط بین‌الملل که در چارچوب «اول آمریکا» تعیین‌شده است، یک فرصت برای چین برای تأیید شدن خود به‌عنوان یک رهبر در سطح جهانی ایجاد کرده است. ازجمله مهم‌ترین موارد عقب‌نشینی ایالات‌متحده، خروج از موافقت‌نامه آب‌وهوا پاریس است. در مقابل چین به دنبال نقش محوری در تغییرات آب و هوایی است. منینگ[2] می‌گوید ژاپن امیدوار است تا ترامپ را متقاعد کند تا پس از انتخابات میان‌دوره‌ای 2018 در ایالات‌متحده به پیمان فرا آتلانتیک بازگردد. بااین‌حال، او افزود، این تلاش ممکن است بیهوده باشد. مننینگ گفت: «ترامپ در حال حاضر بیش از نه ماه بر روی کار است و من شاهد هیچ تکامل و یا تغییری در نظرات بسیار عجیب‌وغریب او درباره تجارت نیستیم...»

نظرسنجی اخیر مرکز تحقیقاتی پیو نشان داد که تنها 24 درصد از ژاپنی‌ها و 17 درصد از مردم کره جنوبی اعتقاددارند که ترامپ در امور جهانی اقدام درستی خواهد کرد.  درحالی‌که ترامپ در جلسه همکاری اقتصادی آسیا-اقیانوس آرام و نشست انجمن آسیای جنوب شرقی شرکت خواهد کرد، او اجلاس مهم آسیای شرقی در فیلیپین را از دست خواهد داد. این گردهمایی در روزی که ترامپ به ایالات‌متحده بازمی‌گردد شروع می‌شود. منینگ می‌گوید، تصمیم ترامپ برای شرکت در نشست شرق آسیا فرصتی ناموفق است. آسیای میانه در تلاش است تا دوام تعهد ایالات‌متحده به منطقه را ارزیابی کند و مشارکت ایالات‌متحده در مؤسسات چندجانبه آسیا - بی‌اثر و ناقص به نظر می‌رسد. لیلند میلر[3]، پژوهشگر ارشد در موسسه آتلانتیک، گفت: «همه در پی آن‌اند که دریابند که ترامپ چگونه به جهان و آسیا نگاه می‌کند و احتمالاً ناامید خواهند شد.» فورد بیان کرد که «مردم می‌خواهند مجدداً مطمئن شوند که ایالات‌متحده هنوز هم رهبر منطقه است.»

اندیشکده رند این را مطرح نمود که ترامپ باید از اجلاس سران کشورهای عضو سازمان ملل متحد، اجلاس آسه آن، نشست شرق آسیا و جلسات یک‌جانبه خود با رهبران آسیا برای اطمینان بخشی به متحدان آمریکا در خصوص ظرفیت و تمایل به حفظ یک حضور پایدار در آسیا و اقیانوس آرام استفاده کند. این اطمینان باید بر اساس وعده‌های معتبر اقتصادی متمرکز شود. دولت ایالات‌متحده یک راهبرد اقتصادی برای منطقه ندارد و به‌شدت به آن نیاز دارد.

سفر به شرق آسیا نشان از تغییر رویکرد آمریکا از سیاست امنیتی اوباما به رویکرد نظامی داشت و ثابت کرد دونالد ترامپ به‌رغم وعده‌های انتخاباتی خود مبنی بر تمرکز بر امور داخلی آمریکا، به دنبال تقویت تنش و نظامیگری در نقاط مختلف جهان برای فروش تسلیحات و تأمین منافع کمپانی‌های بزرگ اسلحه‌سازی است. رویکردی که مورد استقبال اکثر کشورهای آسیا بخصوص چین و اعضای اتحادیه آسه آن قرار نگرفت و می‌تواند موجب نوعی تفاهم و اتحاد در میان این کشور برای جلوگیری از تحقق اهداف کاخ سفید در حوزه اقیانوس‌های هند و آرام شود.

سفر ترامپ به آسیا در راستای اعلام پای بندی به تعهدات خود در منطقه و همچنین تغییر روابط تجاری با ژاپن و چین و اطمینان بخشی به کره جنوبی از اینکه از طریق صلح‌آمیز تلاش خواهند نمود که برنامه هسته‌ای و موشکی کره شمالی را محدود سازند. هدف دیگر او همانند سفر به عربستان، فروش تسلیحات آمریکایی بوده است. کره شمالی در 28 نوامبر 2017 آزمایش موشک بالستیکی را انجام داد که توانایی رسیدن به ایالات‌متحده را دارد؛ و این خود ضرورت تدوین یک راهبرد جامع و شفاف در خصوص آسیا را برای ایالات‌متحده ضروری می‌سازد. عدم وجود یک راهبرد پیرامون آسیا سبب سرگردانی در خصوص نحوه مدیریت مسئله کره شمالی و همچنین تضعیف رهبری آمریکا در منطقه خواهد گردید. بااین‌حال، این ضربه به رهبری ایالات‌متحده، معادل پیروزی خالص برای پکن، نیست. بر اساس دیدگاه دیپلمات‌ها و تحلیل گران در منطقه کاملاً واضح است که شرکای آسیایی آمریکا، هنوز هم ترجیح می‌دهند، حضور قوی ایالات‌متحده به‌منظور تعادل نفوذ رو به رشد چین حفظ شود. آن‌ها همچنان به رهبری آمریکا تمایل دارند؛ زیرا تهدید کره شمالی و تحولات شدید در دریای چین در حال افزایش است. برای متحدان آسیایی آمریکا، نفوذ اقتصادی در حال رشد چین بسیار خطرناک است، زیرابه نحوی از این طریق به اعمال فشار می‌پردازد. پکن از طریق اقتصادی، کشورهایی را که منافع آن را زیر سؤال برده‌اند تنبیه می­کند. در سال 2016، پس‌ازاینکه کره جنوبی برنامه خود را برای اعزام سیستم دفاع موشکی به نام تاد[4] اعلام کرد، پکن این را تهدید برای امنیت خود برشمرد. چین ادعا می‌کند که واشنگتن می‌تواند از طریق رادارهای تاد به ردیابی فعالیت‌های موشک‌های چینی بپردازد. در راستای انتقام‌جویی، پکن تلویزیون و فیلم کره‌ای در چین را ممنوع کرد. رسانه‌های دولتی چینی خواستار تحریم در سراسر قسمت‌های کره جنوبی شدند که تاد به آن‌ها اعزام می‌شود. تا مارس 2017 تقریباً نیمی از فروشگاه‌های کره جنوبی در سرزمین اصلی چینی بسته‌شده بودند. سئول به پکن اطمینان داده است که دیگر برنامه‌های تاد را فراتر از سیستم اولیه که در ماه سپتامبر تنظیم می‌شود، نخواهد داشت.

تدوین راهبردی در خصوص آسیا سبب سامان دادن به سیاست آمریکا در آسیا قرارگرفته روابط با کشورهای مهم آسیایی نظیر هند، کره جنوبی و به‌خصوص ویتنام به‌عنوان زیرمجموعه‌ای از روابط ایالات‌متحده و چین خواهد گردید؛ زیرا برآورد شده است که کشورهای جنوب شرق آسیا از سال 2017 تا 2021 نرخ متوسط رشدی معادل 5.1 درصد را شاهد باشند. تأثیر فزاینده چین در سراسر آسیا واقعیت اجتناب‌ناپذیر است. اگر آمریکا بخواهد قدرت اقیانوس آرام باقی بماند، باید روند «تلاش همه‌جانبه» و «انجام کار درست» را تسریع کند. به‌عبارتی‌دیگر وقت آن رسیده است که کارشناسان نخبه حوزه آسیای ترامپ به وظیفه مهم طراحی یک استراتژی جدید و معتبر برای منطقه آسیا برسند که واشنگتن نمی‌تواند آن را نادیده بگیرد و یا از آن غفلت نماید.

2. اهمیت آسیا در راهبرد امنیتی ترامپ

«در آسیا، ایالات‌متحده باکره جنوبی و ژاپن، کشورهایی که در اثر جنگ ویران‌شده بودند، همکاری کرد تا به آن‌ها کمک کند به دموکراسی‌های موفق تبدیل شوند و در میان ثروتمندترین اقتصادهای جهان قرار گیرند. این دستاوردها حاصل مشارکت صبورانه با آن‌هایی است که مشتاق ساخت جوامعی مرفه و پیوستن به کشورهای دموکراتیک هستند. این دستاوردها نتیجه روابط دوجانبه سودمندی هستند که در آن، ایالات‌متحده به دیگر کشورها کمک کرد تا با بهره‌گیری از منابع خود به رشد و ثبات دست یابند»

«اکنون ایالات‌متحده باید برای برقراری روابط مثبت با کشورهای سراسر جهان تلاش کند. چین و روسیه سرمایه‌گذاری‌های خود را در کشورهای درحال‌توسعه متمرکز کرده‌اند تا بر نفوذ خود در این کشورها بیفزایند و در برابر آمریکا به مزایای مناسبی دسترسی پیدا کنند. چین میلیاردها دلار در زیرساخت‌های کشورهای سراسر جهان سرمایه‌گذاری می‌کند. روسیه نیز با تسلط بر بخش انرژی و دیگر زیرساخت‌های کلیدی در سراسر اروپا و آسیای مرکزی، نفوذ خود را ازلحاظ اقتصادی افزایش می‌دهد»

«کشورهای شکست‌خورده می‌توانند کل مناطق را به سمت بی‌ثباتی سوق دهند. کشورهای آفریقایی، منطقه آمریکای لاتین و آسیایی مشتاق سرمایه‌گذاری و دریافت پول برای توسعه زیرساخت‌های خود و افزایش رشدشان هستند. ایالات‌متحده و شرکایش می‌توانند به‌منظور کمک به کشورها برای شناخت پتانسیل‌هایشان با آن‌ها همکاری کنند. چنین کشورهایی می‌توانند به شرکای تجاری آمریکا تبدیل شوند، شرکایی که محصولات بیشتری از ایالات‌متحده خریداری و فضاهای تجاری ایجاد می‌کنند که برای شرکت‌های آمریکایی سودمندند. سرمایه‌گذاری‌های تحت رهبری ایالات‌متحده معرف پایدارترین و مسئولانه‌ترین دیدگاه برای توسعه است و با ارتشا، پیچیدگی، بهره‌کشی و قراردادهای بی‌کیفیتی که کشورهای خودکامه پیشنهاد می‌دهند، مغایر است.»

«رژیم کره شمالی در بخش شمال شرقی آسیا به‌سرعت در حال تسریع برنامه‌های سایبری، هسته‌ای و موشک‌های بالستیک خود است. پیگیری این نوع سلاح‌ها از سوی کره شمالی تهدیدی جهانی است که واکنشی جهانی را نیز می‌طلبد. تداوم اقدامات تحریک‌آمیز از سوی کره شمالی باعث شده است کشورهای همسایه آن و آمریکا پیوندهای امنیتی خود را تقویت کنند و گام‌هایی برای محافظت از خود بردارند. یک کره شمالی مجهز به سلاح‌های هسته‌ای می‌تواند به تکثیر این سلاح در سراسر منطقه هند-اقیانوس آرام و فراتر از آن گردد».

«در بخش جنوب شرقی آسیا، فیلیپین و تایلند همچنان متحدان و بازارهای مهمی برای ایالات‌متحده محسوب می‌شوند. ویتنام، اندونزی، مالزی و سنگاپور در حال تبدیل‌شدن به شرکای امنیتی و اقتصادی ایالات‌متحده هستند. «انجمن کشورهای جنوب شرقی آسیا» موسوم به «آسه آن» و «شورای همکاری‌های اقتصادی آسیا-پسفیک» (اَپک) همچنان دو سنگ بنای اصلی معماری این منطقه هستند که نظمی بر مبنای آزادی به‌حساب می‌آید.»

«در بخش جنوب شرقی آسیا، فیلیپین و تایلند همچنان متحدان و بازارهای مهمی برای ایالات‌متحده محسوب می‌شوند. ویتنام، اندونزی، مالزی و سنگاپور در حال تبدیل‌شدن به شرکای امنیتی و اقتصادی ایالات‌متحده هستند. «انجمن کشورهای جنوب شرقی آسیا» موسوم به «آسه آن» و «شورای همکاری‌های اقتصادی آسیا-پسفیک» (اَپک) همچنان دو سنگ بنای اصلی معماری این منطقه هستند که نظمی بر مبنای آزادی به‌حساب می‌آید»

«همه کشورهای منطقه هند-اقیانوس آرام در چشم‌انداز سیاسی ما قرار دارند. ما تعهد خود به ائتلاف‌ها و شراکت‌های ایجادشده را دو برابر می‌کنیم و درعین‌حال روابط روزافزون خود با شرکایی را که به حاکمیت، تجارت منصفانه و دوجانبه و حکومت قانون احترام می‌گذارند گسترش می‌دهد. ما تعهد خود به آزادی دریاها و حل‌وفصل صلح‌آمیز مناقشه‌های ارضی و دریایی بر اساس قوانین بین‌المللی را بیشتر می‌کنیم. ما با متحدان و شرکای خود همکاری می‌کنیم تا راه‌حلی جامع، قابل‌تأیید و غیرقابل‌بازگشت برای هسته‌ای زدایی از شبه‌جزیره کره بیابیم و رژیم منع تکثیر در شمال شرق آسیا را حفظ کنیم».

«ما حضور نظامی خود در منطقه هند-اقیانوس آرام را برای بازدارندگی و در صورت لزوم، شکست هر نیروی متخاصمی ادامه می‌دهیم. ما روابط نظامی دیرینه خود با کشورهای منطقه را تقویت می‌کنیم و به دنبال ایجاد یک شبکه دفاعی مستحکم با متحدان و شرکایمان هستیم. برای مثال، ما در زمینه دفاع موشکی با ژاپن و کره شمالی همکاری و برای دستیابی به یک «قابلیت دفاع ناحیه‌ای» تلاش می‌کنیم. ما همچنان آمادگی خود برای مقابله جامع با تجاوز کره شمالی حفظ می‌کنیم و گزینه‌هایمان در زمینه هسته‌ای زدایی از شبه‌جزیره کره را بهبود می‌بخشیم. ما همکاری‌های اطلاعاتی، دفاعی، قانونی خود با شرکای جنوب شرقی آسیا را افزایش می‌دهیم تا با تهدید روزافزون تروریسم مقابله کنیم. ما روابط مستحکم خود با تایوان را بر اساس سیاست «چین واحد» ادامه می‌دهیم و به تعهد خود بر مبنای «قانون روابط با تایوان» پایبند می‌مانیم و مایحتاج دفاعی قانونی تایوان را در اختیار این کشور می‌گذاریم و در برابر زور علیه این کشور از نیروی بازدارندگی استفاده می‌کنیم. ما همکاری‌های دفاعی و امنیتی خود با هند - شریک دفاعی بزرگ آمریکا - را افزایش می‌دهیم و از روابط روزافزون هند با کشورهای منطقه حمایت می‌کنیم. ما ائتلاف‌های خود با فیلیپین و تایلند را احیا می‌کنیم و شراکت خود با سنگاپور، ویتنام، مالزی و سایر کشورها را تقویت کرده و به آن‌ها کمک می‌کنیم به شرکای دریایی متعهد آمریکا تبدیل شوند.»

«منطقه جنوب و مرکز آسیا با دارا بودن بیش از یک‌چهارم جمعیت کل جهان، میزبانی یک‌پنجم گروه‌های تروریستی تحت تحریم آمریکا، میزبانی چندین اقتصاد به‌سرعت در حال رشد دنیا و همچنین دو کشور مجهز به سلاح هسته‌ای، یکی از پیچیده‌ترین چالش‌ها و درعین‌حال فرصت‌ها در حوزه امنیت ملی را با خود دارد. این منطقه سرشار از تهدیدات تروریستی است که نشئت‌گرفته از منطقه خاورمیانه و رقابت بر سر قدرت در اروپا و منطقه هند-اقیانوس آرام است. ایالات‌متحده همچنان با تهدیدات تروریست‌های بین‌المللی و شبه‌نظامیان پاکستان روبروست. رویارویی نظامی هند و پاکستان و احتمال استفاده از سلاح هسته‌ای از سوی دو طرف همچنان یک نگرانی کلیدی است که مستلزم توجه مستمر دیپلماتیک است.»

«منافع ایالات‌متحده در این منطقه شامل این موارد است: مبارزه با تهدیدات تروریستی علیه امنیت ایالات‌متحده و متحدانش، جلوگیری از تروریسم فرامرزی که باعث افزایش تنش‌های نظامی و هسته‌ای می‌شود و جلوگیری از افتادن سلاح‌های هسته‌ای و فناوری‌ها به دست تروریست‌ها. ما خواستار حضور ایالات‌متحده در این منطقه هستیم. ما می‌خواهیم پاکستان رفتار بی‌ثبات کننده نداشته باشد، ما خواهان آن هستیم که افغانستان دارای ثبات و خوداتکایی باشد. ما در پی این هستیم که کشورهای آسیای مرکزی در برابر سلطه قدرت‌های رقیب مقاوم باشند و در برابر تبدیل‌شدن به پناه گاه امن برای تروریست‌ها از خود مقاومت نشان دهند؛ ما می‌خواهیم که این کشورها اصلاحات را در اولویت کار خود قرار دهند.»

«ما از یکپارچگی اقتصادی آسیای جنوبی و مرکزی برای تقویت شکوفایی و همکاری‌های اقتصادی استقبال می‌کنیم. ما از دولت هند می‌خواهیم کمک‌های اقتصادی خود در منطقه را افزایش دهد. در پاکستان، ما پیوندهای تجاری و سرمایه‌گذاری ایجاد می‌کنیم چراکه امنیت در پاکستان رو به بهبود است و این کشور ثابت کرده است که به ایالات‌متحده در اهداف ضد تروریستی‌اش کمک می‌کند.»

3. ترامپ، چین

نگاهی به مواضع ترامپ رئیس‌جمهور جدید آمریکا نیز نشان می‌دهد که حساسیت‌ها نسبت به مسائل منطقه جنوب شرق آسیا و البته رفتارهای چین، به شکل بسیار جدی‌تری مطرح هستند. دونالد ترامپ جمهوری‌خواه ضمن تأکید بر ضرورت ایجاد تغییر در مناسبات تجاری آمریکا و چین، از اهمیت تلاش برای ایجاد یک «تجارت آزاد عادلانه» صحبت می‌کند. ترامپ پیش‌تر اعلام کرده بود که در صورت پیروزی در انتخابات، حضور نظامی آمریکا در دریای چین جنوبی را افزایش داده و آن کشور را مجبور به بازنگری در قراردادهای اقتصادی با آمریکا می‌کند. ازاین‌رو به نظر می‌رسد که «تعامل در عین تقابل» را بتوان مشخصه بارز رویکرد دولت‌های چین و ایالات‌متحده آمریکا طی سال‌های آتی در قبال یکدیگر معرفی نمود. به معنایی دیگر، مناسبات آینده آمریکا و چین، در ارتباط تنگاتنگی با نوع همکاری و رقابت دو کشور در منطقه دریای چین جنوبی قرار خواهد داشت. اگرچه همکاری با چین برای نظم و امنیت منطقه‌ای و جهانی ضروری محسوب می‌شود، بااین‌وجود از منظر آمریکایی‌ها اقدامات قدرت‌طلبانه چین، دو چالش جدی را در رابطه با این کشور ایجاد می‌نماید: نخست اینکه؛ چین از طریق تلاش برای گسترش نفوذ منطقه‌ای خود، نظم و امنیت منطقه‌ای در دریای چین جنوبی را با تهدید مواجه می‌کند. دوم؛ نوسازی و مدرن سازی شتابان ارتش، می‌تواند توان نظامی آمریکا در منطقه را به چالش بکشاند. این چالش‌های دوگانه در دریای چین جنوبی، ناشی از عدم تقارن منافع و درک متقابل دو کشور نسبت به یکدیگر در این منطقه هست. از منظر چین، کنترل بر دریای چین جنوبی به‌عنوان هسته اصلی و حیاتیِ امنیت ملی یا خارجِ نزدیک، از اهمیت به سزایی برخوردار است. در همین حال، برای ایالات‌متحده کنترل بر این منطقه به‌عنوان ابزار کلیدی برای پیشبرد و تحقق اهداف کلان این کشور برای کل منطقه آسیا- اقیانوس آرام حائز اهمیت فراوانی هست. ازاین‌رو آمریکایی‌ها برای مقابله با این روند و تقویت موقعیت خود و هم‌پیمانانشان، درصدد ایجاد، تقویت و گسترش همکاری با بازیگران همسو در ابعاد مختلف سیاسی، نظامی، اقتصادی و امنیتی برآمده‌اند. اقداماتی مبنی برنشان دادن تعهد آمریکا در برابر امنیت متحدان منطقه‌ای در برابر روند گسترش نفوذ و قدرت گیری چین و تقویت حضور نظامی و انعقاد پیمان‌های امنیتی جدید ممکن است موجب تغییر رفتار چین نشوند، اما می‌توانند موجب برقراری توازن قوا و تقویت موقعیت آمریکا در منطقه شوند.

از منظر استراتژیست‌های آمریکایی، ظرفیت‌های جنوب شرق آسیا و روند تحولات در این منطقه به‌گونه‌ای است که عدم برخورداری از یک استراتژی جامع، می‌تواند این کشور را طی سال‌های آتی با چالش‌های سیاسی، اقتصادی و حتی امنیتی جدی مواجه سازد. فرمانده اقیانوسیه بیان داشته است که حضور نظامی ایالات‌متحده در آسیا مورد ارزیابی قرارگرفته است. آسیا می‌خواهد که ایالات‌متحده حضور طولانی‌مدت و چشمگیری در منطقه آسیا پاسیفیک داشته باشد. تیموتی در 8 ژوئیه بیان کرد که «قطعاً در ذهن همه دوستان، همکاران و شرکا ما این است که ایالات‌متحده بایستی برتری نظامی خود را در این عرصه حفظ نماید.» کیتینگ[5] بیان داشته است که نگرش‌ها به حضور نظامی آمریکا متفاوت است. برخی از هم‌پیمانان، کاملاً مشتاق هستند و برخی دیگر ممکن است چندان با منافع ایالات‌متحده هماهنگ نباشند. او همچنین بیان کرد که حضور آمریکا یک سطح امنیتی را ایجاد می­کند که به دولت‌های آسیایی اجازه می­دهد که تلاش و انرژی خود را بر تحولات اقتصادی و اجتماعی منطقه متمرکز سازند.

در سپتامبر سال گذشته، وزارت امور خارجه یک رکورد جدید را درفروش تسلیحات به ارزش 75.9 میلیارد دلار آمریکا به ثبت رساند. رکورد پیش از آن به سال 2012 با میزان 68.6 میلیارد دلار تعلق داشت. در دوره ترامپ فروش تسلیحات افزایش‌یافته است که بخش اعظم آن به دلیل مسائل اقتصادی و ایجاد شغل هست. وو[6] رئیس مرکز ملی مطالعات دریای چین جنوبی بیان کرده است: درحالی‌که احتمال حضور نظامی ایالات‌متحده در منطقه در دوره ترامپ افزایش‌یافته است اما سبب تغییر رویکرد آن به آسیا نخواهد شد، بااین‌حال رقابت استراتژیک بین چین و آمریکا در دریای جنوبی چین ادامه خواهد یافت. ترامپ در مبارزات انتخاباتی خود، صحبتی از سیاست‌های آینده در خصوص آسیا نکرد، اما اکنون به افزایش ناوگان ایالات‌متحده از 272 کشتی به 350 کشتی شده است. وو هشدار داد که نیرویی دریایی بزرگ‌تر ایالات‌متحده می‌تواند منجر به گسترش نظامی بیشتر در آسیا و اقیانوس آرام گردد که این برهم زننده موازنه ظریف قدرت در منطقه را ایجاد خواهد کرد. با رفتن اوباما رو روی کار آمدن ترامپ، رقابت ایالات‌متحده و چین تشدید شده است. ژو فنگ، مدیر اجرایی مرکز مطالعات دریای جنوبی چین بیان کرده است که می‌ترسد این تنش‌ها به یک مسابقه تسلیحاتی تبدیل گردد؛ اما به‌زعم وو، اولویت ترامپ مادامی­که تهدید جدی برنامه هسته‌ای کره شمالی وجود دارد، مناقشات دریایی نیست. ایالات‌متحده ممکن است نیاز به تغییر تمرکز خود از جنوب شرقی آسیا به شمال شرق آسیا را داشته باشد. شورای روابط خارجی آمریکا در دهمین «مطالعه سالانه خود پیرامون اولویت‌های پیشگیرانه»، هشت اولویت نخست در حوزه پیشگیری از تعارض را به‌عنوان اولویت‌های پیشگیرانه برای آمریکا در سال 2018 تعیین کرد که در میان این اولویت‌ها، بر بروز تعارض و کشمکش نظامی میان آمریکا - کره شمالی و کشورهای هم‌جوار آن و یک رویارویی مسلحانه بر سر مناطق دریایی مورد مناقشه در دریای چین جنوبی میان چین و یک یا چند کشور آسیای جنوب شرقی که ادعاهای ارضی مشابهی [با پکن] دارند- ازجمله برونئی، مالزی، فیلیپین، تایوان یا ویتنام به‌عنوان نگرانی‌های جدی امنیتی تأکید شده است. مشاوران وزارت امور خارجه ایالات‌متحده بر این باورند که چین در حال مبارزه با کشورهای کوچک‌تر با ادعاهای رقابتی و محدود کردن ناوبری در آب‌های بین‌المللی است و برایان هوک، مشاور ارشد رکس تیلرسون اذعان کرده بود که مسئله دریای چین در تمام گفت‌وگوهای دیپلماتیک و امنیتی بین چین و ایالات‌متحده مطرح است. به گفته هوک، چین در حال نصب تجهیزات، رادارها و ماهواره‌هایی در دریای چین جنوبی است که می‌تواند برای مقاصد نظامی مورداستفاده قرار گیرد. هرچند به‌زعم برخی از تحلیلگران، توجه ایالات‌متحده به این موضوع تحت شعاع بحران هسته‌ای کره شمالی قرار دارد. تایوان نیز نسبت به چنین اقدامات یک‌جانبه چین اعتراض کرده و این حرکات چین را تهدید امنیت منطقه‌ای برشمرده است. ترامپ در طول مبارزات انتخاباتی خود همواره از چین انتقاد می‌نمود و بر این تأکید می‌کرد که در صورت انتخاب شدن شرایط را برای چین سخت‌تر خواهد کرد اما تنها باگذشت چند هفته از روی کار آمدن نشان داد که در برابر چین، ببر کاغذی است. در اقیانوس آرام، جنگی رخ‌داده است. این جنگ «جنگ گرم» است، یک مسابقه بین ایالات‌متحده که پس از جنگ جهانی دوم، حاکم بی‌نظیر دریاها بوده و چین که در حال حاضر دارای بزرگ‌ترین نیروی دریایی در جهان است. چینی‌ها به اقیانوس آرام و به‌ویژه دریای جنوب چین به‌عنوان اقیانوس خود توجه دارند و آماده دفاع از آن هستند. هرروز گرمای بین دو کشور افزایش می‌یابد، چون چین دریای جنوبی چین را برای خود می‌داند و ایالات‌متحده اصرار دارد که آزادی ناوبری را بیان کند. در سرتاسر جنوب آسیا کشورهایی مانند ویتنام، مالزی، فیلیپین، سنگاپور و کره جنوبی با ترس و ترس و وحشت فزاینده‌ای پاسخ می‌دهند زیرا چین مرجان‌ها را به جزیره‌های مصنوعی تبدیل می‌کند که بر اساس حقوق بین‌الملل دریاها قواعدی بر آن سوار می‌گردد. خطر فوری این است که پنج تریلیون دلار در تجارت بین‌المللی که از طریق این منطقه صورت می‌گیرد، متوقف خواهد شد. خطر نهایی این است که ایالات‌متحده و چین وارد یک جنگ تمام‌عیار شوند. مایکل فابی، ازجمله تنها روزنامه‌نگاران بود که مجاز به رانندگی در کشتی جنگی چینی بود و عملیات خود را مشاهده می‌کرد. او در کتاب[7] خود توضیح می‌دهد که چگونه ایالات‌متحده هرسال «از دست دادن دریا» است. او پیش‌بینی می‌کند مبارزه بزرگ بعدی میان ابرقدرت‌های نظامی در اقیانوس آرام صورت می‌گیرد و کتاب او پیش‌بینی می‌کند که چگونه این درگیری ممکن است رخ دهد.

4. فروش تسلیحات

ایالات‌متحده یک‌سوم فروش تسلیحات جهانی را بر عهده دارد. بنا بر گزارش سی ان ان، با پایان تحریم‌های تسلیحاتی ایالات‌متحده، ویتنام به فهرست دریافت‌کنندگان بین‌المللی تسلیحات آمریکایی قرار خواهد پیوست. تقریباً 33% از صادرات تسلیحات را در جهان، ایالات‌متحده انجام می‌دهد. موسسه تحقیقات صلح بین‌المللی استکهلم که از سال 1968 به بررسی و تحلیل نقل‌وانتقال تسلیحات پرداخته است، اعلام کرده است که از سال 2011 تا 2015 عربستان سعودی بزرگ‌ترین گیرنده سلاح‌های آمریکایی بوده است. سایر کشورهای دریافت‌کننده عبارت‌اند از ترکیه، کره جنوبی، استرالیا، تایوان، هند، سنگاپور، عراق و مصر. کارشناسان معتقدند که خاورمیانه برای مدت‌ها به‌عنوان مقصد اصلی سلاح‌ها باقی خواهد ماند - در حال حاضر تقریباً 40 درصد از فروش اسلحه ایالات‌متحده را به خود اختصاص می‌دهد، به‌خصوص با توجه به افزایش فعالیت داعش. اندرو هانتر از مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی به سی ان ان گفت: «پویایی قیمت نفت [سقوط] سبب ناامنی عمیق این کشورها و احساس آینده ناامن آن‌ها می‌گردد.» هانتر، مدیر گروه ابتکارات دفاع صنعتی، گفت که کشورهای منطقه به مسائل دفاعی بیش از سایر مسائل اهمیت می‌دهند. صادرات آمریکا شامل همه‌چیز ازجمله سلاح‌های کوچک، هواپیماهای جنگنده‌های جت و تانک‌ها تا باتری‌های موشک پاتریوت می‌شود. تعدادی از کشورهای آسیایی نیز در فهرست فروش اسلحه قرار دارند و منعکس‌کننده تنش‌های در حال انجام با کره شمالی در مورد برنامه‌های هسته‌ای و موشکی و افزایش فعالیت نظامی چین در دریای چین است. تشدید روابط ایالات‌متحده و ویتنام به این خاطر است که ویتنام اعمال چین در آب‌های مجاور خود را اعتراض کرده است، ازجمله حادثه‌ای که در آن چین ایستگاه نفتی را در آب‌های متضاد ساحل ویتنام در سال 2014 به وجود آورد، این رویداد موجب شورش‌های ضد چین در ویتنام شد. روز بعد از آمریکا. جان کری، وزیر امور خارجه روز سه‌شنبه اعلام کرد که ویتنام نیاز به تجهیزات نظامی دارد تا از خود دفاع کند. البته اینکه فروش تسلیحات از سوی آمریکا به ویتنام، خود افزایش‌دهنده تنش‌ها هست و یا خیر، خود نیازمند توجه بیش‌ازپیش است. درحالی‌که بسیاری از واردکنندگان بزرگ از پول خود برای خرید اسلحه از آمریکا استفاده می‌کنند، ایالات‌متحده همچنین به برخی از کشورها از طریق کمک‌های مالی و وام‌های جداگانه در خصوص فروش اسلحه، برای خرید تجهیزات دفاع از تولیدکنندگان آمریکایی به‌عنوان بخشی از برنامه‌ای به نام تأمین مالی نظامی خارجی کمک می‌کند. پکن به‌شدت به طرح ایالات‌متحده برای فروش 1،4 میلیارد دلار اسلحه به تایوان اعتراض کرد و خواستار لغو این معامله شد. لو کنگ سخنگوی وزارت خارجه چین گفت واشنگتن باید بلافاصله فروش را متوقف کند تا از آسیب رساندن به روابط با پکن جلوگیری شود. وی گفت که این معامله به‌شدت به حاکمیت و منافع امنیتی چین آسیب خواهد زد و برخلاف تعهد واشنگتن به سیاست «یک چین واحد» است. وزارت امور خارجه ایالات‌متحده فروش اسلحه به تایوان را تصویب کرده است و این نخستین قرارداد با تایوان از زمانی به قدرت رسیدن دونالد ترامپ است. تایوان از توافق‌نامه استقبال کرده است و انتظار می‌رود که توانایی دفاعی تایوان در جزیره افزایش یابد. پکن، تایوان را به‌عنوان بخشی از قلمرو خود می‌داند و کشورها را از برقراری روابط دیپلماتیک و روابط رسمی با تایوان منع می‌کند. یک مقام دولتی ایالات‌متحده گفت که فروش سلاح‌های ایالات‌متحده به تایوان هیچ تغییری در سیاست قدیمی چین نیست که جمهوری خلق چین را به رسمیت می‌شناسد. وی افزود که این فروش‌ها بر اساس قانون روابط با تایوان و بر اساس ارزیابی نیازهای دفاعی تایوان است. این تجهیزات شامل پشتیبانی فنی برای نظارت رادار هشدار اولیه، موشک و اژدر است. این مقام مسئول گفت که فروش نمایانگر ارتقاء، ازجمله تجهیزات موردنیاز برای تبدیل دستگاه‌های دفاعی فعلی از آنالوگ به دیجیتال است. بر اساس قانون روابط با تایوان مصوب 1979، ایالات‌متحده «توانایی تایوان برای حفظ توان دفاع از خود را تضمین می‌کند. آخرین فروش تسلیحات ایالات‌متحده آمریکا به تایوان، به ارزش 1.83 میلیارد دلار بود که در دولت اوباما در دسامبر 2015 صورت گرفت. فروش تسلیحاتی جدید به ارزش 1.363 میلیارد دلار هست و نخستین فروش تسلیحات به تایوان بعد از به قدرت رسیدن تسای یانک ون[8] از حزب دموکراتیک پیش رو در 20 مه 2016 هست. لازم به ذکر است که راه‌اندازی یک خط هوایی جدید توسط چین و تشدید فعالیت نیروی هوایی پی ال ایدر نزدیکی و در اطراف تایوان می‌تواند اولین گام‌ها در راستای اقدامات شدید پکن برای ارعاب تایوان و جلوگیری از نقش ایالات‌متحده در منطقه باشد. قانون اس 1620 تحت عنوان قانون امنیت تایوان در صدو پانزدهمین جلسه کنگره در تاریخ 2017/07/24 مطرح گردید. این لایحه وزارت دفاع آمریکا، جهت اجرای برنامه مبادلات افسران ارشد ارتش و مقامات ارشد بین ایالات‌متحده و تایوان برای بهبود روابط نظامی طراحی‌شده است.

قانون اچ.آر 2621 در صدوپانزدهمین جلسه کنگره در تاریخ 2017/05/24 مطرح شد و به موارد زیر پرداخته است: اولویت‌ها و چالش‌های دفاع ایالات‌متحده از ناحیه هند و آسیا-اقیانوس آرام، ازجمله چالش‌های کره شمالی و چین؛
• ارزیابی وضعیت نیروی ایالات‌متحده و نیازهای اساسی در چنین منطقه‌ای؛
• ارزیابی اقدامات و منابع لازم برای حفظ یکپارچگی تیپ مبارزه‌ی هوایی در کره جنوبی؛
• ارزیابی توانایی نیروی هوایی برای به‌کارگیری بمب‌افکن‌ها و سلاح‌های مرتبط با آن درحالی‌که برای حمایت از عملیات در این منطقه مستقرشده بود؛
• برنامه‌ای برای افزایش طرح‌های تجاری و ادوات فنی ملی باکره جنوبی و ژاپن؛
• برنامه‌ای برای شناسایی مناطق همکاری امنیتی و همکاری با متحدان آسیایی و افزایش عملیات اطلاعاتی و استراتژی‌های ارتباطی استراتژیک برای مقابله با جنگ‌های اطلاعاتی چین و کره شمالی و روسیه و فعالیت‌های تبلیغاتی؛ • ارزیابی آزادی هدایت گشت‌های عملیاتی در دریای چین جنوبی.

صادرات تسلیحات ایالات‌متحده آمریکا در سال 2016

صادرات_تسلیحات_آمریکا_2016

بر اساس اطلاعیه‌های مربوط به قراردادهای نظامی که کنگره آمریکا تاکنون منتشر ساخته، دونالد ترامپ تا ماه نوامبر اقدام به فروش حدوداً 49 میلیارد دلار انواع تسلیحات نظامی به کشورهای دیگر جهان کرده است. بر این اساس در فاصله زمانی ژانویه-نوامبر سال 2017، در دوره زمامداری ترامپ، حدود 49 میلیارد دلار تسلیحات نظامی و مهمات از سوی ایالات‌متحده آمریکا به کشورهای مختلف به فروش رسیده است. این درحالی‌که است که در سال گذشته این رقم حدود 33 میلیارد دلار بوده است. - بیشترین میزان فروش به کانادا بوده است. ایالات‌متحده آمریکا بالاترین میزان فروش اسلحه در یک واحد (قلم) فروش را با فروش جنگنده مافوق صوت بوئینگ اف/ای-۱۸ سوپر هورنت به کانادا داشته است. به همین منظور در ماه سپتامبر گذشته قرارداد فروش این هواپیما به ارزش 5.2 میلیارد دلار میان آمریکا و کانادا امضا شد. پس از کانادا، کشور بحرین با 3.9 میلیارد دلار خرید سلاح از آمریکا در رده دوم قرارگرفته و پس‌ازاین کشور نیز عربستان سعودی با 3.6 میلیارد دلار در رده سوم قرار داشته است.

تسلیحات_آمریکا_2016

جمع‌بندی:

برای چندین دهه است که مسئله تایوان و دریای جنوبی به‌عنوان یک معضل امنیتی بر روابط چین و آمریکا در نظام بین‌الملل سایه افکنده است. شایان‌ذکر است که تاکنون ایالات‌متحده به حمایت خود از تایوان ادامه داده است. از مراحل آغازین روابط جمهوری خلق چین و آمریکا، تعهدات آمریکا نسبت به تایوان متأثر از نوع رفتار چین در سطح نظام بین‌الملل تغییریافته است. زمانی که دولت آمریکا تعهدات امنیتی بیشتری را در رابطه با جزیره مذکور تقبل کرده، چین با نزدیکی بیشتر به شوروی سابق و یا روسیه امروز سعی داشته تأثیرات چنین تعهداتی را کم­رنگ نماید. برعکس، متأثر از فروپاشی شوروی، آمریکا جمهوری خلق چین را شدیداً تحت‌فشار قرارداد و هم‌زمان سطح فروش تسلیحات به تایوان را ارتقا بخشید. آمریکا با استفاده از اهرم تایوان سعی داشته یک‌جانبه‌گرایی ارتش آزادی‌بخش چین را مهار کد. هدف آمریکا از فروش تسلیحات به تایوان حفظ «حداقل مهار نظامی» میان دو سوی تنگه هست. بااین‌حال تا زمانی که آمریکا به فروش تسلیحات به تایوان در راستای تعهدات و منافع ملی خود ادامه می‌دهد، همچنان رهبران چین را آزرده­ خاطر خواهند ساخت، زیرا چین تایوان را بخشی از سرزمین مادری و جزء لاینفک منافع خویش در نظر می‌گیرد. در این راستاست که این پرسش مطرح می‌گردد که آیا مسئله تایوان، ارزش ایجاد درگیری میان آمریکا چین را دارد. بااین‌حال چین می‌خواهد بداند که آیا برای ترامپ، تایوان آزاد، بخشی از پروژه بازسازی مجدد آمریکای بزرگ است. ازاین‌رو به‌زعم برخی از تحلیلگران جنگ گرمی در دریای جنوبی چین در حال شکل‌گیری است.                  

 

گروه تخصصی ایالات متحده آمریکا

  3 بهمن 1396



[1] Jamie Metzl

[2] Manning

[3] Leland Miller

[4] THAAD

[5] Keating

[6] Wu

[7] crashback

[8] Tsai Ing-wen

  فرستادن مقاله چاپ مقاله
 
مطالب دیگر در این بخش تاریخ انتشار

ونزوئلا؛ انتخاب مجدد مادورو و چالش‌های پیش رو

۱۳۹۷/۳/۱۴

کارنامه یکساله نظامی ترامپ و مواضع احزاب سیاسی

۱۳۹۷/۲/۲۴

کارنامه یکساله اقتصادی ترامپ و مواضع احزاب سیاسی

۱۳۹۷/۲/۲۳

کارنامه یکساله اجتماعی ترامپ و مواضع احزاب سیاسی

۱۳۹۷/۱/۲۶

عوامل موثر بر تصمیمات کاربردی سیاست خارجی امریکا و تاثیرات آن بر منافع جمهوری اسلامی ایران: احتمالات ایجاد شبکه جاسوسان خصوصی

۱۳۹۷/۱/۲۰

قراردادهای فروش تسلیحات به کشورهای جنوب شرق آسیا

۱۳۹۷/۱/۱۹

نقش جارد کوشنر در سیاست خارجی آمریکا در خاورمیانه

۱۳۹۷/۱/۱۹

همه‌پرسی استقلال اقلیم کردستان عراق: لابی کردها در آمریکا، سناریوهای آینده و جمهوری اسلامی ایران

۱۳۹۷/۱/۸

ابرقدرتی زیر سایۀ ترس از روسیه

۱۳۹۶/۱۲/۸

سند راهبرد امنیت ملی ایالات متحده آمریکا و مهار فدراسیون روسیه

۱۳۹۶/۱۲/۲

سیاست انرژی دونالد ترامپ؛ پیامدهای جهانی و تبعات آن برای ایران (بخش دوم)

۱۳۹۶/۸/۱۶

حملات صوتی به دیپلمات‌های آمریکایی در کوبا

۱۳۹۶/۸/۱۶

سیاست انرژی دونالد ترامپ؛ پیامدهای جهانی و تبعات آن برای ایران (بخش نخست)

۱۳۹۶/۸/۷

استراتژی جدید دونالد ترامپ در خصوص ایران؛ نواخت طبل جنگ

۱۳۹۶/۸/۲

ترامپ، سازمان ملل؛ هیاهو برای هیچ

۱۳۹۶/۷/۴

ایالات متحده آمریکا، موضوع هسته‌ای کره شمالی و برجام

۱۳۹۶/۶/۲۸

تحلیل روند اسناد امنیت ملی ایالات‌متحده امریکا از آغاز تا کنون (2015-1987)

۱۳۹۶/۵/۲۱

تشکیل تیم مورد اعتماد ترامپ در مورد موافقت نامه هسته ای ایران

۱۳۹۶/۵/۱

بیم و امید ترامپ از گسترش روابط با روسیه

۱۳۹۶/۴/۲۷

مدل‌سازی دکترین سیاست خارجی دونالد ترامپ

۱۳۹۶/۴/۱۳

چشم‌انداز روابط آمریکا و چین در مواجهه با تهدید کره شمالی

۱۳۹۶/۳/۳۱

مهار و بازداشتن ایران پس ازتوافق هسته ای:مرکزمطالعات بین الملل و راهبردی (CSIS) مارس 2017 مصادف با فروردین ماه 96

۱۳۹۶/۳/۳

ارزیابی سیاست خارجی 14 هفته ای ترامپ

۱۳۹۶/۲/۱۲

حمله موشکی آمریکا به سوریه: پارادوکس سیاست‌های اعلامی و اعمالی

۱۳۹۶/۲/۱۰

بررسی تیم سیاست خارجی و امنیتی ترامپ

۱۳۹۶/۲/۹

معرفی و تحلیل شخصیت مایکل فلین مشاور امنیت ملی سابق ایالات متحده در دولت ترامپ

۱۳۹۵/۱۲/۷

راهبردهای احتمالی دولت ترامپ در سوریه و تاثیرات آن بر منافع جمهوری اسلامی ایران

۱۳۹۵/۱۲/۳

دکترین ترامپ و تیم مشاوران سیاست خارجی او

۱۳۹۵/۱۰/۱۳

جایگاه معاونت ریاست جمهوری در ساختار سیاسی امریکا

۱۳۹۵/۱۰/۷

انتخابات 2016 ریاست جمهوری امریکا؛ معرفی چهره های کلیدی تیم سیاست خارجی هیلاری کلینتون

۱۳۹۵/۹/۱۵

چرایی تفاوت بین خوانش کاخ سفید و کنگره از متن گزارش 28 صفحه‌ای

۱۳۹۵/۷/۷

اختلافات میان امریکا و عربستان؛ تاکتیکی یا راهبردی؟

۱۳۹۵/۵/۱۹

انتخابات 2016ریاست جمهوری امریکا؛ تحلیلی بر آخرین وضعیت انتخابات و بررسی موضع گیری نامزدها نسبت به خاورمیانه و بالاخص ایران

۱۳۹۵/۵/۶

بررسی روابط تسلیحاتی ایالات متحده آمریکا و عربستان سعودی؛با نگاهی به شرکت‌های برتر نظامی جهان

۱۳۹۵/۴/۱۹

آمریـکا؛ سیـاست چرخش به شرق آسیـا و تاثیر آن بر خاورمیانه

۱۳۹۵/۴/۱۴

سرگردانی ناتو در سوریه

۱۳۹۴/۱۲/۲

انتخابات 2016 ریاست جمهوری امریکا؛موضع گیـری نامزدها نسبت به توافق هستـه ای ایـران

۱۳۹۴/۱۰/۱۹

تأثیر تحولات شرق اروپا بر راهبرد چرخش به شرق امریکا: تهدید اصلی چین یا روسیه؟

۱۳۹۴/۹/۲۸

انتخابات 2016 ریاست جمهوری امریکا؛مروری بر فرآیند انتخابات و معرفی کاندیداهای این دوره

۱۳۹۴/۸/۱۳

بررسی گزارش دیلی بیست از تامین اینترنت ایران بوسیله یک شرکت آمریکایی وابسته به سیا

۱۳۹۴/۸/۱۲

بررسی محبوبیت جهانی ایران از دیدگاه مرکز تحقیقاتی پیو

۱۳۹۴/۴/۲۱

مقامات اسرائیل: به تعویق افتادن توافق هسته ای با ایران بهتر از به نتیجه رسیدن آن است

۱۳۹۴/۳/۲۰

همایش مبارزه با خشونت گرایی افراطی در کاخ سفید

۱۳۹۴/۲/۲۸

آمریکا و خاورمیانه

۱۳۹۴/۲/۲۲

روابط آمریکا-کوبا؛ اهمیت آن در حرکت به سمت کاهش تنش در روابط ایالات متحده آمریکا و جمهوری اسلامی ایران

۱۳۹۴/۲/۲۲