ایران - یوریکا

موسسه ایرانی مطالعات اروپا و امریکا

گزارش تحلیلی > فرانسه > سیاست انرژی فرانسه در غرب آسیا با تأکید بر جایگاه و نقش ایران

سیاست انرژی فرانسه در غرب آسیا با تأکید بر جایگاه و نقش ایران

تاریخ انتشار: ۱۳۹۷/۱/۱۲ تعداد بازدید: 43

انرژی_فرانسه

نگارنده: نوشین لک

مقدمه

کشور فرانسه به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان انرژی هسته‌ای، از دهه 1970 ساخت نیروگاه‌های هسته‌ای را در جهت کاهش وابستگی به کشورهای تولیدکننده نفت و گاز در دستور کار خود قرارداد که این امر فرانسه را در جایگاه ویژه‌ای در عرصه انرژی قرار داده است. درعین‌حال و باوجود تولید انبوه انرژی هسته‌ای در فرانسه، نفت و گاز همچنان به‌عنوان دو منبع مهم انرژی پس‌از انرژی هسته‌ای، تأمین‌کننده نیاز این کشور هستند. در این میان منطقه خاورمیانه و خلیج‌فارس با دارا بودن 42.5 درصد کل ذخایر نفتی اثبات‌شده جهان نقشی بارز در توزیع و ارسال مواد خام نفتی به سایر کشورها به‌ویژه کشورهای اروپایی ازجمله فرانسه را بر عهده داشته‌اند.

در بخش اول این گزارش در ابتدا بامطالعه میزان و جایگاه سوخت‌های فسیلی در فرانسه در سال‌های اخیر و بررسی منابع و کشورهای تأمین‌کننده‌ی نفت و گاز در این کشور سعی داریم تا با در اختیار قرار دادن آخرین آمارهای مربوط به این کشور به این سؤال پاسخ دهیم که فرانسه در منطقه غرب آسیا چه سیاستی را در جهت رفع نیازهای نفتی خود به‌ویژه در قبال ایران اتخاذ خواهد کرد؟

جایگاه انرژی در فرانسه

به دنبال اجرای برنامه هسته‌ای در فرانسه، تولید ملی انرژی اولیه از مرز 44 میلیون تن معادل نفتی در سال 1973 (معدل 9% انرژی هسته‌ای) به 140 میلیون تن معادل نفتی در سال 2015 (81.5% انرژی هسته‌ای) رسید. بدین ترتیب تولیدات نفت، گاز طبیعی و زغال‌سنگ تا سال 2014 و 2015 رو به کاهش نهاد و تولید اولیه انرژی تجدید پذیر تا اواسط سال‌های 2000 نیز روندی افزایش داشت. انرژی_فرانسه_1

از سال 1973 مصرف منابع انرژی زغال‌سنگ و نفت به ترتیب 69% و 35% رو به کاهش نهاد، این در حالی است که در طی این سال‌ها مصرف گاز با افزایشی سه برابری روبرو بود. میزان مصرف انرژی نیز تا سال 2005 برای رسیدن به 274 میلیون تن، روندی افزایشی داشت که پس‌ازآن در طی ده سال به دلیل مشکلات ناشی از گرم شدن کره زمین، سیاستی کاهشی را در پیش گرفت. این گرایش کاهشی در سال 2015 دچار توقف شد.

انرژی_فرانسه_2

میزان مصرف انرژی در فرانسه در سال 2015 به تفکیک نوع انرژی و به ترتیب میزان مصرف عبارت‌اند از: 42% انرژی هسته‌ای، 30% نفت، 14% گاز، 3% زغال‌سنگ و 10% انرژی‌های تجدید پذیر. بدین ترتیب فرای انرژی هسته‌ای به‌عنوان صنعتی منحصربه‌فرد در اختیار فرانسه، نفت و گاز همچنان به‌عنوان نخستین انرژی مورد مصرف فرانسویان بیشترین فراوانی را دارد. به‌ویژه آنکه مصرف انرژی گاز در مقایسه با سال‌های گذشته روندی افزایشی را داشته است که این امر خود بر اهمیت جایگاه گاز برای این کشور می‌افزاید. نکته قابل‌توجه طریقه تأمین انرژی در فرانسه، به‌ویژه انرژی‌های فسیلی است که در بخش بعدی به آن پرداخته خواهد شد.

منابع تأمین نفت فرانسه

بر طبق آخرین آمار وزارت انرژی فرانسه در 25 آوریل 2017، تولید نفت این کشور در سال 2015 نزدیک به 835 هزار تن نفت بوده است. این تولیدات تنها پاسخگوی 1% از نیاز نفتی این کشور بوده است. در این سال جهت تأمین مابقی نیاز، واردات 56.7 میلیون تن نفت خام اضافی به فرانسه صورت گرفته است که باید به آن واردات محصولات در حال حاضر تصفیه‌شده، ازجمله گازوئیل و نفت گرمایشی را نیز افزود.

از سال 2013، بزرگ‌ترین تأمین‌کننده نفت فرانسه عربستان بوده است. (پیش از آن بین سال‌های 1990 تا سال 2012 روسیه این وظیفه را برعهده‌گرفته بود.) عربستان سعودی 18.6% از صادرات کشور فرانسه را در سال 2015 عهده‌دار بود. پس از عربستان به ترتیب کشورهای قزاقستان (13.8%)، نیجریه (11.7%) و روسیه (7.9%) واردات به فرانسه را انجام داده‌اند.

 انرژی_فرانسه_3

واردات نفت خام فرانسه از کشورهای عضو سازمان اوپک در سال 1973، 95% را در برمی‌گرفت، این در حالی است که فرانسه در سال 2015، تنها 56% از نفت خام خود را از کشورهای عضو سازمان اوپک دریافت کرده است. درواقع در تقسیم‌بندی جغرافیایی واردات نفت این کشور می‌توان گفت که بیش از یک‌سوم از واردات در سال 2015 از خاورمیانه و دریای شمال صورت گرفته است که در مقایسه با 75% دریافتی این کشور در ده سال گذشته، کاهش چشمگیری داشته است.

پس از سال‌های متوالی کاهش (-36% بین سال‌های 2005 تا 2014)، واردات نفتی فرانسه در سال 2015 با افزایش +5.8 درصدی روبرو شد. در این سال، سرمایه‌گذاری فرانسه برای واردات نفت و محصولات تصفیه‌شده آن، 31.6 میلیارد یورو، یعنی 29.6% کمتر از سال 2014 به لطف کاهش قیمت نفت بوده است.[1]

مراکز تأمین گاز فرانسه

در سال 1970، گاز طبیعی مصرفی در فرانسه به‌طور عمده به‌وسیله تولید داخلی و یا از طریق واردات از کشور هلند (82%) و الجزیره (18%) صورت می‌گرفت. با پایان بهره‌برداری تجاری از میدان نفتی Lacq در فرانسه واقع در شهرستان پیرنه-آتلانتیک این کشور در پاییز سال 2013، تقریباً تمام گاز طبیعی موردنیاز فرانسه از طریق واردات تأمین می‌شود که در مدت چهل سال همواره منابع تأمین آن متفاوت بوده است. تا اینکه از ابتدای سال 2000 میلادی، نروژ و روسیه به‌عنوان دو واردکننده‌ی اصلی گاز طبیعی به فرانسه جایگزین دو واردکننده‌ی سنتی این کشور یعنی هلند و الجزیره شدند. با توسعه گاز طبیعی مایع (LNG)، دیگر کشورهای صادرکننده همچون نیجریه و قطر نیز به چرخه‌ی واردکنندگان گاز به فرانسه اضافه شدند، چراکه مصرف گاز طبیعی به‌طور پیوسته و با رشد محور تقاضا در بخش مسکونی و تجاری همواره افزایش داشته است.

انرژی_فرانسه_4

در سال 2015، نروژ به‌عنوان تأمین‌کننده اصلی گاز طبیعی فرانسه با 42% از کل ورودی خام گاز به این کشور و افزایش 8.8 درصدی به نسبت سال 2014، در جایگاه نخست قرار داشته است. پس‌ازآن روسیه با 11% پیش از کشور هلند در جایگاه دوم قرار داشته است. میزان صادرات LNG الجزایر با 9% تأمین انرژی فرانسه در مقام چهارم وLNG قطر با کاهشی بسیار محسوس تنها 1% از گاز مایع فرانسه را در سال 2015 تأمین کرده است. خرید از بازارهای گاز طبیعی شمال غرب اروپا که محل تولید گاز آن به‌روشنی مشخص نیست، 22٪ از جریان ناخالص کشور فرانسه را تأمین می‌کند.

کاهش هزینه واردات نفت و گاز به دنبال کاهش قیمت نفت

در سال 2016، فرانسه 32.4 میلیارد یورو واردات نفت و گاز داشته است که 99% آن مربوط به نفت و 98% آن مربوط به گاز بوده است که درمجموع کاهشی 8.4 میلیارد یورویی در مقایسه با سال 2015 داشته است. شایان‌ذکر است که این موضوع به معنای کاهش مصرف انرژی در این کشور نبوده است، بلکه فرانسه از کاهش قیمت نفت بهره برده است. کاهش قیمت نفت از اواسط سال 2014، سود خوبی را عاید فرانسه کرده است. بر اساس آخرین جداول انرژی منتشرشده توسط وزارت محیط‌زیست واردات انرژی در سال 2016 با کاهشی 21 درصدی در مقایسه با سال 2015 روبرو بوده است. این چهارمین سال متوالی کاهش واردات نفت و گاز و نیز رسیدن به پایین‌تر میزان آن از سال 2005 تا سال 2016 بوده است.

 انرژی_فرانسه_5

این ارقام مربوط به سه‌چهارم خرید محصولات نفتی است که فرانسه 99% آن را از طریق واردات تأمین می‌کند و یک‌چهارم آن مربوط به واردات 98 درصدی گاز است.

رابطه مستقیم میان تغییر در لایحه واردات انرژی فرانسه با میزان قیمت هر بشکه نفت قابل‌توجه است. برای مثال با سقوط قیمت نفت در زمان بحران اقتصادی در سال 2009 هزینه‌های فرانسه نیز کاهش زیادی داشت. در حالت مشابه با افزایش قیمت نفت در سال 2011 و 2012 فرانسه با افزایش هزینه‌های چشمگیری روبرو شد. درواقع فرانسه از سال 2014 و به دنبال کاهش قیمت طلای سیاه بهره‌های زیادی را نصیب خودکرده است.

 انرژی_فرانسه_6

سیاست‌های فرانسه برای کاهش وابستگی به سوخت فسیلی

کشور فرانسه در وهله اول به‌عنوان واردکننده‌ی صرف سوخت فسیلی و برخوردار نبودن از منابع سوخت‌های فسیلی بومی و درعین‌حال در راستای اهداف محیط زیستی خود برای کاهش آلودگی هوا و گرم شدن کره زمین طبق توافقنامه پاریس در دسامبر 2015 خواستار اولویت دادن به اقدامات اقلیمی برای کاهش 2 درجه‌ای دمای کره زمین تا پایان قرن حاضر است، تا بدین ترتیب هم به تعهدات خود در توافقنامه پاریس عمل کند و هم هزینه‌های خود مبنی بر خرید سوخت فسیلی را کاهش دهد. در این راستا سیاست‌های اتخاذی فرانسه به شرح زیر است:

توقف تولید خودروهای بنزینی

در سال 2016، ترکیب مصرف انرژی در فرانسه 47.2% انرژی فسیلی (28.1% نفت، 15.7% گاز، 3.4% کربن) و 41.9% انرژی هسته‌ای را شامل می‌شد. مابقی انرژی‌های تجدید پذیر را در برمی‌گرفتند. با تصویب قانون انتقال انرژی، کاهش مصرف انرژی‌های فسیلی در فرانسه تا چشم‌انداز 2030 به 30% هدف‌گذاری شده است.[2]

وزیر محیط‌زیست فرانسه، نیکولا اولو[3] نیز اخیراً در زمان تصدی ریاست جمهوری ماکرون، از توقف تولید خودروهای بنزینی خبر داده است: «فروش خودروهای بنزینی یا دیزلی در فرانسه تا سال 2040 پایان خواهد پذیرفت.»

درواقع قرار است که ماشین‌های تولیدکننده آلودگی از طریق مصرف نفت نه‌تنها ممنوعیت فروش بلکه ممنوعیت رفت‌وآمد نیز داشته باشند. دولت‌های حامی محیط‌زیست پیش‌ازاین برای تشویق شهروندان به داشتن خودروهای پاک، همچون خودروهای الکتریکی یا آبی، کمک‌هزینه‌هایی را در نظر گرفته بودند.

در میان کشورهای اروپایی، فرانسه به‌عنوان نخستین تولیدکننده خودروهای الکتریکی در سال 2016 پس از نروژ شناخته‌شده است که در مقایسه با سال‌های 2014 و 2015 روند افزایشی قابل‌توجهی را پیش‌گرفته است.

اگر تمامی کشورهای اروپایی به‌تدریج به این قوانین پایبند شوند، کشورهای صادرکننده به‌ویژه الجزیره که صادرات نفت و گاز خود را به کشورهای اروپایی انجام می‌دهد با مشکلات زیادی روبرو خواهند شد.[4]

 انرژی_فرانسه_7 توقف اکتشاف نفت و گاز در دوران ماکرون

فرانسه صدور مجوز برای اکتشاف نفت و گاز را به‌عنوان بخشی از گرایش به سمت انرژی‌های پاک و تجدید پذیر تحت هدایت دولت امانوئل ماکرون، متوقف می‌کند. نیکولاس هولو، وزیر محیط‌زیست فرانسه گفت که قانون این امر در پاییز سال 2017 صادر خواهد شد. او به تلویزیون بی ام اف گفت: «دیگر هیچ مجوز کاوشی برای هیدروکربن‌ها صادر نخواهد شد.» این وزیر که قبلاً به دلیل فعالیت‌های زیست‌محیطی در فرانسه مشهور شده بود، همچنین طرح‌های پیشنهادی‌ای برای افزایش مالیات بر دیزل و تسریع تصمیم‌گیری‌ها برای کاهش آلایندگی را ارائه کرده بود. امانوئل ماکرون در کمپین‌های انتخاباتی‌اش اعلام کرده بود با کاوش برای یافتن گاز مخالف است و طرفدار ممنوعیت استخراج سوخت‌های فسیلی به‌ویژه در منطقه دریایی گویانا فرانسه است.

اما آقای هولو در بین کسانی بود که هشدار داد هرگونه ممنوعیت در این زمینه می‌تواند باعث شکایات قانونی شرکت‌های انرژی شود و گفت تغییرات باید تدریجی انجام شود. در۷۵ درصد از الکتریسیته فرانسه با نیروگاه‌های هسته‌ای تأمین می‌شود که این صنعت باعث اشتغال ۲۰۰ هزار نفر شده است حال حاضر در حدود و توسط نظارت‌های دولتی اداره می‌شود. سال گذشته قانونی تصویب شد که طبق آن باید میزان استفاده از انرژی هسته‌ای تا سال ۲۰۲۵ به ۵۰ درصد کاهش یابد و با در نظر گرفتن احتمال افزایش بیکاری تعیین شد که فعلاً تا ۲۰ راکتور تعطیل شوند.

این ممنوعیت اکتشاف منابع هیدروکربنی در فرانسه، در تاریخ 4 اکتبر 2017، توسط نمایندگان مجلس فرانسه به دلیل تجدید ناپذیری منابع نفتی در فرانسه تا سال 2040 است.

اتکا به منابع نفتی آفریقایی

در سال 2015، اکتشاف یک منبع گاز طبیعی به عمق 15000 میلیارد مترمربع در غرب سنگال به‌عنوان بزرگ‌ترین منبع کشف‌شده در این منطقه توجه سران فرانسوی را بیش از گذشته به منابع نفت آفریقایی جلب کرد. در پی این اکتشاف شرکت نفتی توتال در تاریخ 2 می 2017 در زمینه اکتشاف و تولید نفت و گاز در سنگال توافقی را امضا کردند. دیدار اخیر امانوئل ماکرون رئیس‌جمهور فرانسه با ماکی سال[5] رئیس‌جمهور سنگال در 12 ژوئن 2017 نیز در جهت تأسیس موسسه نفتی سنگال بود. این پروژه که حمایت شرکت نفتی توتال را بر عهده دارد، در آینده ظرفیت تبدیل‌شدن به امارت گازی آفریقا را دارد.[6]

پیش از آن نیز در سال 2015، فرانسوا اولاند رئیس‌جمهور وقت فرانسه، در دیدار از کشورهای کامرون و آنگولا به همراه نمایندگان شرکت توتال، قراردادهای جدیدی برای استخراج نفت و سرمایه‌گذاری با دولت این کشور امضا کردند. در این سفر، اولاند، آنگولا را به‌عنوان سرزمین نفت، قهوه و الماس تکیه‌گاهی برای فرانسه دانسته بود.[7]

در زمان جنگ لیبی در سال 2011 نیز، منابع غربی از افشای مستنداتی خبر دادند که قطر و فرانسه در زمان حکومت قذافی از سال 2009 برای تسلط بر منابع غنی گاز لیبی علیه آن کشور وارد عمل شده و درنهایت سرنگونی نظام قذافی را رقم زدند. این اطلاعات در مارس 2011 میلادی در پژوهش یک خبرنگار به نام پاتریک شارل میسانس روایت‌شده است که آن را شبکه تلویزیونی کانال پلوس فرانسه تحت عنوان "گاز و نفت: جنگ‌های سریالی" پخش کرد.

بر اساس این اطلاعات قطر؛ فرانسه را به جنگ علیه لیبی برای تسلط بر چاه‌های گاز و تقسیم آن تشویق کرد و نیروهای هوایی فرانسه و انگلیس چند ماه قبل از حمله به لیبی در تمرین‌های نظامی مشترک، حمله به یک کشور با حکومتی دیکتاتوری را شبیه‌سازی کردند. طبق این منبع خبری شورای انتقالی لیبی تنها باگذشت 15 روز از حمله نظامی علیه این کشور، توافقنامه محرمانه‌ای را با مسئولان فرانسوی بست که بر اساس آن 35 درصد تولید نفت لیبی را به آن‌ها اعطا می‌کرد؛ امری که فرانسه را به اولین تولید‌کننده نفت اروپا تبدیل و تولید شرکت توتال را که در سال‌های اخیر کاهش‌یافته بود، بالا می‌برد و چند ماه بعد که هنوز لیبیایی ها آمار کشته‌های خود را می‌گرفتند؛ قطر سه درصد از سهام شرکت توتال را خرید.[8]

درواقع کشور فرانسه با برخورداری از نفوذ خود در آفریقا و بهره‌برداری از منابع مختلف این کشور ازجمله نفت و گاز به منطقه غرب آسیا تنها به‌عنوان مرکزی برای استفاده از منابع نفتی نگاه نخواهد نکرد. درعین‌حال وجود عربستان به‌عنوان متحد تجاری فرانسه، این کشور را از وجود نفت در غرب آسیا بی‌نیاز کرده است.

روابط انرژی ایران و فرانسه در چارچوب اتحادیه اروپا

بر طبق تحقیقات شرکت بریتیش پترولیوم در ژوئن سال 2017 موسوم به گزارش «مرور آماری انرژی جهان»، ایران با دارا بودن 33.5 تریلیون مترمکعب همچنان رتبه نخست ذخایر گازی جهان را داراست. روسیه پس از ایران با ذخایر 32.3 تریلیون مترمکعبی در رتبه دوم و قطر با 24.3 تریلیون مترمکعب در رتبه سوم از این نظر قرارگرفته‌اند. همچنین، ایران 9.3 درصد کل ذخایر نفتی اثبات‌شده جهان را در اختیار دارد و چهارمین مالک بزرگ ذخایر نفتی در جهان محسوب می‌شود.[9]

باوجوداین ذخایر نفتی، ایران‌همواره به‌عنوان یکی از مهم‌ترین صادرکنندگان انرژی فسیلی جهان شناخته می‌شود، مسئله‌ای که تا پیش از برجام و اعمال تحریم‌ها با افت زیادی روبرو شده بود. در پی این تحریم‌ها و کم شدن خرید نفت از ایران به دلیل تلاش کشورهای خریدار برای جایگزین کردن نفت این کشور با نفت دیگر تولیدکننده‌ها، صادرات نفت ایران در ماه مارس ۲۰۱۲ به زیر ۲ میلیون بشکه در روز رسید.[10]

با نگاهی به مناسبات نفتی ایران و اتحادیه اروپا، می‌توان به‌خوبی افت روند فروش نفت ایران به کشورهای اتحادیه اروپا را آن‌هم در دوران افزایش قیمت نفت مشاهده کرد. تحلیل داده‌های ارائه‌شده، نشان از حذف ایران از بازار نفت اتحادیه اروپا در زمان اوج قیمت نفت و جایگزینی آذربایجان و عراق به‌عنوان جایگزینان اصلی نفت ایران را دارد، اما با توجه به وجود پالایشگاه‌های مبتنی بر مختصات نفت ایران در اروپا، می‌توان متوجه تأمین نفت خام ایران از مسیرهای دیگر و غیررسمی حتی در زمان اوج محدودیت‌ها شد.

انرژی_فرانسه_8

در میان کشورهای تحریم کننده، دو شرکت نفتی توتال و بریتیش پترولیوم نیز جز شرکت‌های تحریم کننده نفت ایران بودند؛ اما پس از برداشته شدن تحریم‌ها ایران در سپتامبر سال 2016 برای نخستین بار از زمانی که با لغو تحریم‌های غربی، صادرات نفت به فرانسه را آغاز کرد، به بزرگ‌ترین صادرکننده نفت خام به این کشور اروپایی تبدیل شد. صادرات نفت ایران به فرانسه در سپتامبر 2016 به بیش از ۲۰۰ هزار بشکه در روز رسید و میزان صادرات ایران بالاتر از رقیبانی شامل نیجریه با ۱۸۵ هزار بشکه در روز و روسیه و قزاقستان بود.[11]

انرژی_فرانسه_9

درحالی‌که صادرات نفت ایران به فرانسه افزایش می‌یافت، میزان صادرات عربستان به فرانسه به پایین‌ترین میزان صادرات ماهانه از ژانویه سال ۲۰۱۲ به این‌سو رسید.

در کنار این قرارداد، یکی از مهم‌ترین قراردادهای نفتی ایران با فرانسه، قرارداد توسعه فاز 11 پارس جنوبی[12] با حضور شرکت خارجی توتال فرانسه در 12 تیرماه 1396 بود. مشترک بودن این میدان گازی بین ایران و قطر، اهمیت برداشت از این میدان را برای ایران دوچندان کرده است به‌ویژه آنکه فاز 11 این میدان، مرزی‌ترین فاز پارس جنوبی با قطر است.[13]

ریچارد نفیو، از مقامات سابق وزارت امور خارجه آمریکا درباره این قرارداد نفتی گفت: «قرارداد توتال نشان می‌دهد که این شرکت به‌تنهایی و احتمالاً کل دولت فرانسه آماده تقابل با تصمیم دولت آمریکا در مورد بازگرداندن تحریم‌ها به یک بهانه غیرموجه هستند.»

نتیجه‌گیری

بنا به آمار و بررسی‌های انجام‌شده در میزان مصرف انرژی در فرانسه و با توجه به سیاست‌های نوین اخذشده در این کشور در رابطه با کنترل مصرف انرژی و کاهش وابستگی به سوخت فسیلی، روند نزولی وابستگی این کشور به سوخت‌های فسیلی قابل‌مشاهده است. نکته قابل‌توجه در این مسئله وجود پالایشگاه‌های مبتنی بر مختصات نفت ایران در فرانسه است که این کشور را ملزم به دریافت فرآورده‌های نفتی ایران، چه در دوره‌ی تحریم و از راه‌های غیرمستقیم و چه در دوره پسا تحریم و به‌صورت مستقیم می‌کند. بنا بر آمارها، نیاز اروپا به نفت ایران در دوران تحریم‌ها، حداقل 250 هزار بشکه در روز بوده است که از مسیرهای غیررسمی و به قیمت پایین‌تر تأمین می‌شده است و سایر بازارهای تجاری دیگر ما را نیز تحت‌الشعاع قرار داده بود.

پس اهمیت انعقاد قراردادهای نفتی از طریق مستقیم با فرانسه امری اجتناب‌ناپذیر است و اصل مراودات تجاری و نفتی با این کشور را نمی‌بایست موردانتقاد قرار داد، همان‌طور که در شرایط حال حاضر و دوران پسا تحریم نیز فرانسه به‌عنوان بزرگ‌ترین خریدار نفت ایران در اتحادیه اروپا، در جایگاه نخست قرار دارد.

اما نکته قابل‌توجه، نوع بستن قرارداد با شرکت‌های خارجی برای کسب حداکثر سود برای کشورمان است. ترس از برهم زدن قرار داد توسط کشورهای اروپایی به دنبال تحریم‌های امریکا و یا عدم توانایی بر وصول وجوه نقدی حاصل از فروش نفت و مسدود شدن مبالغ هنگفت ما در اروپا و یا دریافت کالا به‌جای وجوهات نقدی حاصل از فروش نفت، همه و همه ناشی از عدم توانایی ما برای انعقاد قراردادهای خوب برای کشورمان است.

درواقع باوجود انتقادهای بسیار به قرارداد اخیر شرکت توتال و بدعهدی‌های شرکت چینی در به اتمام رساندن پروژه می‌توان آن را بهترین گزینه موجود برای بهره‌مندی از فاز 11 پارس جنوبی دانست که می‌بایست در شرایط حاضر پسابرجام از آن در جهت استفاده از این منبع گازی مشترک با قطر استفاده نمود. چراکه فروش گاز به‌عنوان تنها فرآورده نفتی مصرفی رو به رشد در فرانسه و نیز سایر کشورها می‌تواند سود خوبی را به شرط انعقاد قراردادهای خوب و درنظر گرفتن جرائم مطلوب در صورت برهم زدن توافق عاید کشورمان نماید.

درواقع حضور شرکت‌ فرانسوی بزرگی همچون توتال در ایران، تأثیر مضاعفی بر ورود سایر شرکت‌های اروپایی به ایران دارد زیرا نشان‌دهنده امنیت سرمایه‌گذاری در ایران است و می‌تواند زمینه را برای انعقاد قراردادهایی سودآور همراه با انتقال تکنولوژی رقم بزند.

شایان‌ذکر است که در سطح راهبردی نیز انجام توافقات تجاری با اروپاییان می‌تواند بر انزوای راهبردی و تجاری که آمریکا با اعمال تحریم‌ها علیه کشورمان منتظر آن است، غلبه کرد.

 

گروه تخصصی فرانسه

15 آبان 1396



[1] http://www.connaissancedesenergies.or ... -importe-en-france-120209

[2] http://www.novethic.fr/lapres-petrole ... ole-et-de-gaz-144559.html

[3] Nicolas Hulothttps://www.siwel.info/petrole-vers-fi ... ci-2040-europe_48597.html

[5] Macky Sall

[9] BP Statistical Review of World Energy June 2017

[10] ویکی پدیا

[11] ایسنا

[12] میدان گازی پارس جنوبی که بیش از 50 درصد از ذخایر گازی ایران را دربر دارد، با فاصله 105 کیلومتری از آب های جنوبی ایران، به صورت مشترک بین کشور ایران و قطر قرار دارد.

  فرستادن مقاله چاپ مقاله
 
مطالب دیگر در این بخش تاریخ انتشار

سیاست انرژی فرانسه در غرب آسیا با تأکید بر جایگاه و نقش ایران

۱۳۹۷/۱/۱۲

دولت‌های جدید آمریکا و فرانسه: تحلیل ابعاد همگرایی‌ها و واگرایی‌های پیش رو با تأکید بر راهکارهای ایران برای بهره‌برداری

۱۳۹۶/۹/۲۹

قدم زنان در شهر تهران

۱۳۹۶/۶/۲۸

پرونده شماره 3 نظامی‌گری فرانسه: حرکت به سمت بازیگری نخست نظامی در غرب آسیا

۱۳۹۶/۳/۱۷

واکاوی سیاست خارجی ماکرون، نامزد منتخب دور اول انتخابات ریاست جمهوری 2017 فرانسه

۱۳۹۶/۲/۱۰

انتخابات ریاست جمهوری 2017 فرانسه: پدیده نوظهور ماکرون

۱۳۹۵/۱۲/۱۷

گزارش دوم انتخابات ریاست جمهوری فرانسه (2017): فرانسوا فیون، دلایل پیروزی و سیاست های پیش‌رو

۱۳۹۵/۱۲/۳

انتخابات ریاست جمهوری 2017 فرانسه

۱۳۹۵/۱۰/۲۸

سیاست خارجی فرانسه در قبال تحولات لبنان

۱۳۹۵/۱۰/۷

معرفی برترین اندیشکده‌های فرانسوی در عرصه‌ی سیاست خارجی

۱۳۹۵/۹/۲۳

بررسی مؤسسات اسلامی در فرانسه

۱۳۹۵/۸/۱۵

لزوم تغییر نگرش فرانسه به لبنان به‌عنوان عامل ثبات‌بخش در منطقه

۱۳۹۵/۵/۱۹

جنبش «ایستـاده در شب» در فرانسه

۱۳۹۵/۵/۳

بررسی سیاست‌ خارجی فرانسه در قبال سوریه از سال 2011

۱۳۹۵/۴/۱۵

بررسی سیاست خارجی فرانسه در قبال عراق

۱۳۹۵/۳/۱۰

چرخش دوباره فرانسه به خاورمیانه

۱۳۹۴/۱۰/۱۳

لزوم توجه ایران به بحران اقتصادی در فرانسه

۱۳۹۴/۹/۲

جزایر پولینزی و رویای استقلال از فرانسه

۱۳۹۴/۸/۱۲

افزایش اغفال شدگان فرانسوی توسط داعش

۱۳۹۴/۶/۸

موضع فرانسه برای مقابله با تروریسم

۱۳۹۴/۵/۱۲

رویکرد نظامی‌گری فرانسه

۱۳۹۴/۴/۱۵

کوبا، سرزمینی نو برای پیشبرد سیاست‌های فرانسه

۱۳۹۴/۲/۲۲