ایران - یوریکا

موسسه ایرانی مطالعات اروپا و امریکا

گزارش تحلیلی > آلمان > راهکارهای تصمیم سازان بنیاد علم و سیاست آلمان SWP برای حفظ ترکیه در بلوک غرب

راهکارهای تصمیم سازان بنیاد علم و سیاست آلمان SWP برای حفظ ترکیه در بلوک غرب

تاریخ انتشار: ۱۳۹۶/۱/۱۹ تعداد بازدید: 563

نگارنده: صفورا رئوفی

تحولات چند ماه گذشته حاکی چرخش ترکیه به سمت روسیه و تشدید اوضاع نابسامان آلمان و ترکیه می‌باشد، که موجب نگرانی آلمان گردیده است. این گزارش به تحلیل بنیاد علم و سیاست آلمان و راهکاهای آن برای حفظ ترکیه در بلوک غرب می‌پردازد.

مقدمه

آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان، 14 بهمن1395 (2 فوریه 2017)، در رأس هیئتی از مقامات عالی‌رتبه اتحادیه اروپا و برخی از معاونان وزرای دولت فدرال، تحت تدابیر شدید امنیتی وارد ترکیه شد و با رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهور و بن‌علی ییلدیریم، نخست‌وزیر این کشور دیدار کرد. توافق ترکیه و اتحادیه اروپا بر سر استرداد پناهجویان به ترکیه، وضعیت آتش‌بس و جنگ داخلی در سوریه، روابط دو جانبه برلین-آنکارا، همکاری در چارچوب پیمان ناتو و مذاکرات اتحاد قبرس از جمله مهم‌ترین موضوعاتی بودند که در این دیدارها مورد بحث و گفتگو قرار گرفتند. اما سفر صدراعظم آلمان به ترکیه با حرف و حدیث‌های زیادی همراه بود، چراکه از یک سو این اولین سفر خانم مرکل به ترکیه، پس از کودتای نافرجام 25 تیر 93  (15 ژوئیه 2016) در این کشور بود و از سوی دیگر ترکیه در آستانه برگزاری همه‌پرسی در خصوص تغییرات قانون اساسی در پایان ماه مارس یا اوایل آوریل سال 2017 میلادی است.

از آنجا که پس از کودتای نافرجام، به‌خاطر اقدامات سیاسی و سختگیرانه دولت اردوغان و بازداشت بیش از 47 هزار نفر از سربازان، نیروهای پلیس، قضات، خبرنگاران و کارمندان دولت و همچنین کشته و زخمی‌شدن هزاران نظامی و غیرنظامی و در پی آن انتقاد شدید سیاستمداران و رسانه‌های آلمان از وی و از طرف دیگر متهم شدن آلمان از سوی دولت آنکارا به حمایت از گروه‌های تروریستی از جمله حزب کارگران کردستان[1]، پاشنه آشیل امنیت ملی ترکیه و همچنین پیش از آن به‌خا‌طر ممانعت ترکیه از بازدید آلمان از پایگاه اینجرلیک و درخواست مقامات ترکیه مبنی بر تعطیلی این پایگاه در واکنش به تصویب قطعنامه نسل‌کشی ارامنه در مجلس آلمان، روابط برلین-آنکارا بسیار پرتنش شده بود،  پیش از سفر خانم مرکل چند تن از نمایندگان احزاب آلمان در پارلمان این کشور، از وی خواستند که در این سفر، خویشتن‌داری دیپلماتیک را کنار بگذارد و به‌طور صریح سیاست‌های ضددموکراتیک اردوغان را مورد انتقاد قرار دهد.

از این گذشته ترکیه در آستانه برگزاری همه‌پرسی در خصوص تغییرات قانون اساسی و نظام جدید ریاست‌جمهوری است که به گفته اردوغان در نشست خبری مشترک با مرکل، در صورت تأیید نهایی اصلاحات قانون اساسی، سیستم ترکیه از پارلمانی به ریاستی تبدیل خواهد شد. اصلاحاتی که در صورت نهایی شدن، قدرت اجرایی و قانون‌گذاری را به رئیس‌جمهور منتقل خواهد کرد و به‌گفته سلین سایک بوکه[2]، معاون حزب جمهوری‌خواه خلق ترکیه[3]، مخالف اصول دموکراتیک است. بوکه همچنین با انتقاد شدید از سفر صدراعظم آلمان در این برهه زمانی به ترکیه، معتقد است سفر خانم مرکل پیش از برگزاری همه‌پرسی به‌عنوان حمایت آلمان از سیاست‌های دولت اردوغان تلقی خواهد شد. وی با اشاره به سفر قبلی خانم مرکل در اواسط مهر ماه 1395، دو هفته پیش از انتخابات پارلمانی ترکیه، به این کشور و استفاده ابزاری اردوغان از سفر وی برای پیروزی حزب حاکم در انتخابات، از خانم مرکل خواسته بود که یک اشتباه را دوبار تکرار نکند و از اشتباهات گذشته‌اش درس بگیرد.

حال با توجه به آنچه گفته شد، این سؤال مطرح می‌شود که چه عامل و یا عواملی باعث شد تا خانم مرکل در این برهه زمانی و با وجود همه اختلافات میان آلمان و ترکیه و مخالفت‌های داخلی آلمان با این سفر، راهی ترکیه شود؟ اصولا سیاست آلمان در قبال ترکیه در شرایط فعلی چه اهدافی را دنبال می کند و راهکارهای ارائه شده نویسنده برای جلوگیری از چرخش ترکیه به سمت روسیه چیست؟

بنیاد علم و سیاست آلمان در ژانویه 2017 گزارشی را به قلم دکتر گونتر زویفرت[4]، کارشناس مسائل ترکیه و عضو ارشد بخش تحقیقات اتحادیه اروپا، با عنوان «شکاف فزآینده میان ترکیه و غرب- چرا آنکارا به سمت مسکو متمایل شده است»[5] منتشر کرده است که در آن علاوه بر بررسی چرخش دولت آنکارا به سوی مسکو، راهکارهایی نیز از سوی نویسنده برای حفظ ترکیه در غرب پیشنهاد شده است.

لذا نگارنده مقاله پیش‌روی سعی دارد در راستای پاسخ به سؤال فوق، با بررسی این گزارش، دیدگاه بنیاد علم و سیاست، مهم‌ترین نهاد پژوهشی طرف مشورت دفتر صدراعظم آلمان در مسائل مربوط به سیاست خارجی این کشور را در خصوص دلایل چرخش ترکیه به سوی روسیه، خروج ترکیه از ناتو، جایگاه این کشور در سیاست خارجی آلمان و راهکارهای موجود برای حفظ این کشور در غرب، منعکس سازد.

راهکارهای تصمیم سازان SWP

چرخش ترکیه به‌سوی روسیه

بر اساس آنچه که در این گزارش آمده است، دولت ترکیه از سال 2011 با نخست‌وزیری رجب طیب اردوغان همواره سعی کرده است با استفاده از ناآرامی‌های جهان عرب و حمایت‌های ویژه از اخوان‌المسلمین و نیروهای وابسته به آن، نفوذ خود را در این مناطق افزایش دهد. اما با این وجود، تلاش‌های دولت ترکیه تاکنون با شکست روبرو شده است چرا که در مصر پس از کودتای ارتش علیه دولت مرسی و دستگیری تعداد زیادی از هواداران آن در سال 2013، دادگاه در 23 سپتامبر همان سال اخوان المسلمین را ممنوع الفعالیت و تمامی اموال آنها را مصادره کرد. در تونس هم، حکومتداری حزب اسلامی النهضه که الگوی خود را حزب عدالت و توسعه ترکیه اعلام کرده بود تنها دوسال (2011-2013) به‌طول انجامید و به سرعت از قدرت کنار رفت. در لیبی هم شرایط برای اخوان‌المسلمین که مورد حمایت دولت ترکیه بود، بر وفق مراد پیش نرفت و هرج‌ومرج‌ در این کشور (حضور همزمان دو دولت و مجلس موازی) باعث شد که از اوت 2014 شرایط اخوان المسملین بدتر شود. در سوریه نیز حمایت‌های دولت اردوغان از شبه‌نظامیان و مخالفان اسد برای سرنگونی دولت حاکم در سوریه راه به‌جایی نبرد و با شکست روبرو شد. از این‌رو در نیمه دوم 2016، دولت آنکارا ظاهرا از این شکست‌ها چنین درس گرفت که تا حدی به سمت مسکو متمایل شود تا شاید با حمایت روسیه بتواند حداقل مانع از شکل‌گیری حکومت مستقل و خود مختار کُرد در شمال سوریه شود، چرا که از یک سو با توجه به آزادسازی حلب و به‌دنبال آن ادلب، گروه‌های مخالف تحت حمایت ترکیه چاره‌ای به‌جز عقب‌نشینی به سمت ترکیه را نخواهند داشت و این امر تهدیدات داخلی زیادی را برای ترکیه به‌دنبال خواهد داشت و از سوی دیگر با توجه به حمایت آمریکا از اکراد، پیشروی ترکیه به سمت شمال سوریه برای مبارزه با شبه‌نظامیان کرد به‌منزله مقابله ارتش این کشور با آمریکا است که آن هم برای ترکیه تهدید بزرگی به‌شمار می‌آید.

لذا اگرچه دولت ترکیه با این چرخش، برنامه‌های خود برای تغییر نظام سوریه را به‌طور قطع کنار گذاشت، اما حداقل همانطور که مذاکرات صلح سوریه در آستانه نشان داد، توانست همراه با مسکو و تهران، موقعیت قدرت خود را در منطقه تا حدی تضمین کند که این را می‌توان به‌عنوان موفقیتی برای دولت آنکارا درنظر گرفت.

خروج از پیمان آتلانتیک شمالی؟

بنابرگزارش مذکور، همکاری‌های ترکیه با روسیه تنها به بحران سوریه محدود نمی‌شود. ترکیه در تلاش برای همکاری‌های تسلیحاتی با روسیه است و در نظر دارد سیستم پدافند هوایی (اس-400) را به جای خرید مدل مشابه آن از ناتو، از روسیه خریداری کند. این سیستم یکی از مدرن‌ترین پدافندهای هوایی است و این توانایی را دارد که نه‌تنها هواپیماها بلکه  موشک‌های بالستیک و کروز را نیز رهگیری کند. علاوه بر این، ترکیه و روسیه به‌دنبال معرفی مکانیسمی مشترک برای همکاری‌های نظامی و اطلاعاتی هستند.

از نظر بنیاد علم و سیاست، اراده دولت ترکیه برای همکاری‌های مشترک با روسیه تنها به‌خاطر ترس اردوغان از کودتای غربی علیه حکومتش شکل نگرفته است، بلکه همکاری‌های مشترک ایالات متحده با کردهای سوریه در جنگ علیه داعش نیز از عوامل این تغییر نگرش در سیاست‌ خارجی دولت آنکارا بوده است. همچنین اردوغان تاکنون چندین بار نسبت به عضویت کشورش در سازمان همکاری شانگهای[6] که پیمانی است میان روسیه، چین و چهار کشور آسیای مرکزی، ابراز تمایل کرده است. این در حالی است که در این بین عضویت ترکیه در ناتو نیز مورد تردید قرار گرفته است و حتی برخی از اندیشکده‌های ترکیه به‌وضوح خواستار خروج این کشور از پیمان آتلانتیک شمالی شده‌اند.

اهمیت ژئوپلیتیک ترکیه برای آلمان

از نظر بنیاد علم و سیاست، جدایی ترکیه از غرب ضربه سختی برای آلمان خواهد بود، چرا که ترکیه شریک اقتصادی مهمی برای جمهوری فدرال محسوب می‌شود و در رتبه‌بندی کشورهای مقصد صادرات آلمان در خارج از اتحادیه، در حال‌حاضر از روسیه پیش افتاده و به رتبه چهارم صعود کرده است؛ همچنین در حال حاضر بیش از 6500 شرکت صرفا آلمانی و یا با سرمایه‌گذاری آلمانی در این کشور مشغول به فعالیت هستند. علاوه بر این برای آلمان‌ها، ترکیه اهمیت ژئواستراتژیک قابل‌توجهی دارد. در واقع ترکیه از نظر جغرافیایی پلی است به سمت منابع مواد خام و اولیه در خاورمیانه، خاور نزدیک و آسیای مرکزی. در این خصوص یورگن هارت[7]، سخنگوی سیاست‌خارجی فراکسیون احزاب دموکرات و سوسیال مسیحی در مجلس فدرال، سال گذشته در این خصوص بیان داشته است: «اهمیت ترکیه در تنوع بخشیدن به امکانات ما برای تأمین منابع انرژی و به‌عنوان معبری برای انتقال انرژی از ایران، عراق و کشورهای حوزه دریای خزر روبه‌افزایش است.» همچنین به گفته وی آنکارا یک بازیگر کلیدی در منطقه بحران‌خیز میان دریای سیاه، خلیج‌فارس و دریای مدیترانه است. این ارزیابی را می‌توان به ‌رسمیت شناختن واقعیت ژئوپلیتیک ترکیه از سوی آلمان تفسیر کرد. در واقع دولت آلمان از زمان راه‌آهن بغداد تاکنون همیشه به‌دنبال همکاری با دولت عثمانی در ابتدا و پس از آن با دولت ترکیه کنونی بوده است تا از این طریق قدرت خود را در خاورمیانه و آسیای مرکزی افزایش دهد. لذا درصورت فاصله‌گرفتن آنکارا از برلین نه‌تنها پروژه‌های نفوذ مشترک از بین می‌روند بلکه نزدیکی هرچه بیشتر ترکیه به روسیه، جایگاه رقیب روسی را در خاورمیانه و به‌خصوص در دریای سیاه به‌طور قابل‌توجهی تقویت می‌کند که نتیجه آن ضعف شدید جایگاه جمهوری فدرال آلمان در این منطقه خواهد بود.

راهکارهای پیشنهادی بنیاد علم و سیاست برای حفظ ترکیه در غرب

در گزارش بنیاد علم و سیاست همچنین آمده است که ترکیه از لحاظ اقتصادی به‌هیچ وجه نمی‌تواند از غرب فاصله بگیرد، چراکه در سال 2015 حدود 44 درصد از صادرات ترکیه به کشورهای عضو اتحادیه اروپا بوده است و 6/57 درصد از سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی در ترکیه توسط این کشورها صورت گرفته است. همچنین فاصله گرفتن ترکیه از غرب به‌ لحاظ استراتژیک نیز پیامدهای نامطلوبی را برای دولت آنکارا در پی خواهد داشت چرا که ترکیه  بدون حمایت ناتو قادر به مقابله با قدرت‌طلبی روس‌ها در دریای سیاه، قفقاز و خاورنزدیک نخواهد بود. با این وجود بنیاد علم و سیاست در گزارش خود با اشاره به این موضوع که غرب نباید به این امیدوار باشد که دولت آنکارا چنین دیدی را نسبت به منافع ترکیه داشته باشد، موکدا خواستار اعطای امتیازاتی از سوی برلین و به‌طور کلی غرب به دولت آنکارا شده است.

در این ارتباط همچنین دکتر گونتر زویفرت، نویسنده این گزارش معتقد است که در حال حاضر ایالات متحده در جامعه ترکیه بیشتر به‌عنوان یک خطر امنیتی به حساب می‌آید تا به‌عنوان یک شریک امنیتی، چراکه امریکایی‌ها از دولت شیعه در عراق حمایت می‌کنند، با کردهای سوریه همکاری دارند و از استرداد "فتح الله گولن" که به گفته دولت ترکیه مغز متفکر کودتا بوده، امتناع می‌کنند و به‌همین خاطر نفوذ آمریکا در ترکیه به طور قابل‌توجهی کاهش یافته است. لذا در چنین شرایطی کشورهای اروپایی باید به منظور حفظ ترکیه در غرب و حتی جلوگیری از رویارویی ترکیه و اروپا، در راستای حفظ منافع خود با یکدیگر همکاری و عمل کنند.

در پایان این گزارش تأکید شده است که بروکسل باید بیشتر از آنکه از خطراتی صحبت کند که کشور بی‌ثبات و ضدغربی‌ای مانند ترکیه می‌تواند برای اتحادیه اروپا به همراه داشته باشد، به فکر آن باشد که چه سیاستی را در پیش بگیرد تا بتواند بر سیاست‌های ترکیه تأثیرگذار باشد. در این راستا بنیاد علم وسیاست به دولت‌های غربی به‌خصوص برلین، راهکارهای زیر را پیشنهاد داده است:

  1. هماهنگی هرچه بیشتر سیاست‌های ترکیه‌ای اتحادیه اروپا و یا حداقل کشورهای اروپایی عضو ناتو با آمریکا لازم و ضروری است.
  2. باید خطوط قرمز همچون شکنجه و مجازات اعدام و در صورت لزوم محدودیت‌ها و عواقب عبور از این خط قرمزها که به‌عنوان مثال می‌تواند در زمینه همکاری‌های نظامی و اطلاعاتی نمود پیدا کند، برای دولت ترکیه مشخص شوند.
  3. در عین حال باید از وابستگی اقتصادی ترکیه به اروپا استفاده کرد. لذا باید قوانین گمرکی اتحادیه سریعا اصلاح شوند و تا سطح خدمات و کشاورزی نیز گسترش یابند.
  4.  معافیت ویزا برای شهروندان ترکیه باید در اسرع وقت انجام شود. این کار نه‌تنها باعث تسهیل همکاری در مسائل آوارگان می‌شود بلکه به اروپا در حمایت از اقشار مختلفی همچون دانشگاهیان، روزنامه نگاران و نمایندگان جامعه مدنی نیز کمک خواهد کرد.
  5. باید از اتخاذ سیاست‌های نمادین که نه به بهبود روابط ترکیه و اروپا کمک می‌کند و نه حتی باعث بهبود اوضاع داخلی ترکیه می‌شود، خودداری کرد که به‌عنوان مثال می‌توان به تصویب قطعنامه نسل‌کشی ارامنه در مجلس آلمان اشاره کرد.
  6. آمریکا نیز باید به حمایت کردهای سوریه پایان دهد و ناتو نیز خود را از موقعیت فعلی که میان ترکیه و کردها قرار گرفته است، بیرون بکشد. موقعیتی که مسبب اصلی آن واشنگتن است.

جمع‌بندی و پیشنهاد:

با توجه به گزارش منتشر شده از سوی بنیاد علم وسیاست انتظار می‌رود، علی‌رغم اینکه سرکوب مخالفان سیاسی واقعی و یا مظنونان، در دولت ترکیه هر روز شدیدتر می‌شود و علاوه بر آن ترکیه خود را برای نظام جدید ریاست‌جمهوری دیکتاتوری آماده می‌کند، آنچه که بیش از هر چیز برای دول اروپایی و در رأس آن دولت برلین ضرورت دارد، حفظ گفتگوها با ترکیه بعنوان شریک ناتو است. از این‌رو آلمان سعی می‌کند به انتقادات لفظی بسنده کند و تمام تلاشش را برای ایجاد ثبات و در صورت امکان توسعه همکاری‌های دو جانبه با ترکیه و حفظ این کشور در غرب به‌کار گیرد و در این راستا حتی امتیازاتی را به ترکیه دهد.

علیرغم مخالفت های داخلی برخی جریان های سیاسی در آلمان، سفر آنگلا مرکل در اواسط بهمن ماه 95 به ترکیه انجام شد؛ که این امر به معنی تاثیر پذیری سیاست‌ خارجی آلمان در قبال ترکیه از نظرات مشورتی بنیاد علم و سیاست است که به دولت آلمان و حتی مقامات اروپایی، همکاری بیشتر با ترکیه برای حفظ این کشور در مجموعه غرب را توصیه نموده است. از سوی دیگر بنوعی موید اهمیت چرخش ترکیه به سوی روسیه و ضرورت توقف این روند برای آلمان ارزیابی می شود.

دولت آنکارا نیز توانسته است با چرخش‌تاکتیکی به سوی روسیه تا حدی در جهت تأمین منافع و خواسته‌هایش گام بردارد. البته این موضوع را نیز  باید مدنظر قرار داد که هر دو طرف به‌واسطه حفظ منافع استراتژیک و اقتصادی خود، قادر به چشم‌پوشی از یکدیگر نیستند و همواره سعی می‌کنند با بازی‌های سیاسی امتیازات بیشتری را از یکدیگر کسب کنند. بعبارتی ترکیه نیز در این روند چشم به امتیازاتی دوخته است که در این رابطه بتواند از اروپا بگیرد.

به‌هر روی نکته شایان توجه آن است که هرگاه بحث منافع ملی و پیشبرد سیاست‌های فرامنطقه‌ای آلمان و به‌طور کلی اروپا مطرح باشد، نقض حقوق‌بشر و قوانین بین‌الملل بی‌معنی خواهد بود و لفاظی‌های حقوق بشرانه غرب در درجه دوم اهمیت قرار خواهند گرفت؛ حال چه آن کشور، ترکیه شریک ناتو باشد و یا عربستان سعودی، شریک استراتژیک غرب در خاورمیانه...!

بنظر می رسد مشکلات فیمابین دولت ترکیه و آلمان (و بطور کلی ناتو و غرب)، آنگونه که از زبان تصمیم سازان بنیاد علم و سیاست اشاره شد، حاوی فرصت برای جمهوری اسلامی ایران است. شرایط حاکم بر روابط ترکیه – روسیه و اهمیت آن برای روابط ترکیه و غرب ایجاب می‌کند سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران بر این موضوع تمرکز نموده و از فرصت‌های آن در راستای منافع ملی استفاده نماید. توسعه و تداوم مذاکرات دوجانبه با ترکیه در مورد بحران سوریه و دادن اطمینان‌های امنیتی به ترکیه در خصوص برخی سناریوها که کشورمان در سوریه دنبال می‌کند، می‌تواند شکاف‌های ترکیه و ائتلاف غربی را تشدید و از نگرش‌های تقابلی ترکیه علیه کشورمان در مسئله سوریه بکاهد. جمهوری اسلامی می‌تواند با ارائه ابتکارات در مباحث منطقه‌ای، نقش خود را در تعاملات سه جانبه ایران- روسیه- ترکیه پررنگ‌تر نماید. رایزنی‌های مستمر دیپلماتیک کشورمان با مقامات روسی در باره نحوه تعامل با ترکیه با در نظر گرفتن شکاف های ترکیه با غرب مفید خواهد بود. ج.ا.ا. در کنار روسیه باید سهم قابل توجهی در پر کردن خلاء ناشی از روابط سرد ترکیه با غرب ایفا نماید؛ در غیر اینصورت این اعراب خواهند بود که از فرصت‌های پیش‌آمده بهره خواهند برد.

 

گروه تخصصی آلمان
صفورا رئوفی (کارشناس گروه تخصصی آلمان)

اول اسفند ماه 1395



[1]. PKK

[2]. Selin Sayek Böke

[3]. CHP

[4]. Günter Seufert

[5] . Noch mehr Distanz zum Westen-Warum sich Ankara nach Moskau orientiert

[6]. SCO

[7]. Jürgen Hardt

  فرستادن مقاله چاپ مقاله
 
مطالب دیگر در این بخش تاریخ انتشار

کمیسیون شرق اقتصاد آلمان

۱۳۹۷/۱/۲۱

بررسی اهداف و ابزارهای نفوذ آلمان در خاورمیانه: کردستان هدف اصلی آلمان

۱۳۹۷/۱/۲۰

ترجمه کامل سخنرانی وزیر خارجه آلمان در کنفرانس بررسی سیاست خارجی آلمان

۱۳۹۷/۱/۱۲

ماراتن تشدید تنش‌ها در روابط ترکیه و آلمان

۱۳۹۶/۵/۱

راهکارهای تصمیم سازان بنیاد علم و سیاست آلمان SWP برای حفظ ترکیه در بلوک غرب

۱۳۹۶/۱/۱۹

از سیاست نگاه به شرق تا سیاست سرد: مرکل، پوتین و سیاست خارجی آلمان در قبال روسیه

۱۳۹۶/۱/۱۵

جایگاه منطقه خلیج فارس در سیاست خارجی و امنیتی آلمان پس از جنگ سرد

۱۳۹۶/۱/۱۵

برآورد آلمان از سیاست خارجی ترامپ

۱۳۹۵/۱۲/۲۵

لایحه جدید وزارت دفاع آلمان؛ کنترل‌های امنیتی اسلامگرایان افراطی در ارتش

۱۳۹۵/۱۰/۱۵

بررسی اهداف و منافع روسیـه، ترکیـه و آلمـان در قبال یکدیگر

۱۳۹۵/۹/۲۹

بررسی اجمالی پرخاشگری کلامی مقامات آلمانی علیه ایران

۱۳۹۵/۹/۳

اهداف آلمان در دور جدید "امنیتی سازی" و "ایران‌هراسی"

۱۳۹۵/۷/۲۸

پیشرفت میلیتاریسم در سیاست خارجی آلمان

۱۳۹۵/۷/۲۴

روند جدید در سیـاست خارجی آلمـان و اهداف این کشور در مداخله نظامی سوریه

۱۳۹۵/۴/۱۵

برگ‌هایی از سیاست خارجی آلمان با مرور زندگی یک وزیر خارجه

۱۳۹۵/۴/۶

فهم سیاست در آلمان

۱۳۹۵/۲/۲۹

تغییر نگرش در سیاست خارجی آلمان

۱۳۹۵/۲/۴

معرفی کتاب «قدرت در مرکز»اثر دکتر هرفرید مونکلر

۱۳۹۴/۱۲/۱۱

ترمیم وجهه عربستان در مسئله تروریسم، سیاست جدید ائتلاف غربی

۱۳۹۴/۱۲/۲

تحلیلی کوتاه از سفر اشتاین مایر وزیر امور خارجه آلمان به تهران

۱۳۹۴/۹/۲۵

نگاهی کوتاه به زندگی و دوران صدارت اعظمی هلموت اشمیت

۱۳۹۴/۸/۳۰

رسوایی های اطلاعاتی اخیر در آلمان؛ بازتابی از سیاست خارجی آلمان و روابط فراآتلانتیکی

۱۳۹۴/۴/۱۵

سیاست خارجی آلمان در قبال روسیه

۱۳۹۴/۴/۱۵

روایتی دیگر از همکاری جاسوسی آلمان و آمریکا

۱۳۹۴/۲/۲۷

افشای حمایت مالی آلمان از برنامه‌ هسته‌ای رژیم صهیونیستی

۱۳۹۴/۲/۱۵

نگرش نزدیکِ ایران و آلمان نسبت به تحولات یمن

۱۳۹۴/۲/۱۴

حمايت رئيس جديد پليس جنايي آلمان BKA از مبارزه با تروریسم اسلامگرایانه

۱۳۹۴/۲/۱۳