ایران - یوریکا

موسسه ایرانی مطالعات اروپا و امریکا

گزارش تحلیلی > بریتانیا > انتخابات ریاست حزب کارگر بریتانیا

انتخابات ریاست حزب کارگر بریتانیا

تاریخ انتشار: ۱۳۹۴/۷/۱۹ تعداد بازدید: 821

pic0

  مقدمه:

به دنبال شکست سنگین حزب کارگر در انتخابات سرتاسری 2015، رهبر حزب وقت حزب کارگر، اد میلیبند، به همراه برخی دیگر از روسای احزاب از سمت خود استعفا دادند. ازاین‌رو، در آستانه انتخابات رهبر جدید حزب کارگر، این نوشتار به بررسی اجمالی این حزب پرداخته و سپس نامزدهای انتخاباتی و مواضع و سیاست‌های آن‌ها را بررسی خواهد کرد.



نمایه حزب کارگر

حزب کارگر در سال 1900 از دل جنبش اتحادیه‌های تجاری برخاست و پایگاه خود، هرچند رو به افول، را در میان قشر ضعیف‌تر جامعه کماکان دارد. البته ناگفته نماند که محبوبیت این حزب در دوران تونی بلر تحت عنوان حزب کارگر نوین، در میان جمع کارگران به‌شدت کاهش یافت. از رهبران برجسته این حزب می‌توان به کلمنت  اتلی[6]، انورین  بوان[7] و هارولد  ویلسون[8] اشاره کرد. این حزب بنیان‌گذار خدمات بهداشت ملی[9]  و سیستم رفاهی بریتانیا می‌باشد. توجه ویژه این حزب تا قبل از تونی بلر بیشتر به حمایت از قشر کارگر  و کم‌بهره معطوف بوده و از آموزش رایگان در دانشگاه‌ها پشتیبانی می‌کرد ولی با روی کار آمدن تونی بلر و الگوبرداری رویکرد سه‌ضلعی[10]  بیل کلینتون، بلر به دنبال جلب رضایت هر دو طرف چپ و راست و فاصله گرفتن از تعهد سوسیالیست حزب پرداخت.

این حزب به دلیل همراه شدن تونی بلر در حمله به عراق تحت رهبری ایالات‌متحده همچنان موردانتقاد است  و هم‌اکنون کمیته‌ای موسوم به "تحقیق عراق[11]" به ریاست قاضی چیلکات، مشغول بررسی پرونده این جنگ و میزان تقصیر مقامات بریتانیایی است. البته در سال‌های پیش اد میلیبند در موضع‌گیری انفعالی از دیوید کامرون محافظه‌کار برای به تعویق افتادن اعلام نتایج این گزارش انتقاد کرده بود.

حزب کارگر و انتخابات سرتاسری 7 مه 2015[12]

حزب کارگر با تکیه بر گمان کسب اکثریت آرا شاهد پیروزی چشمگیر حزب استقلال اسکاتلند و پیروزی اکثریت آرا توسط حزب محافظه‌کار بود. در آن زمان رهبری حزب در دستان اد میلیبند قرار داشت. ازجمله اقدامات مهم وی تلاش او در رأی نیاوردن طرح حمله به سوریه و براندازی حکومت بشار اسد بوده است. وی و هم­حزبی های او توانستند در اوت 2013 مانع دخالت نظامی بریتانیا در سوریه شوند. همچنین وی نقش کامرون در حمایت از شورشیان در لیبی توسط ناتو را نیز موردانتقاد قرار داد. میلیبند در آن زمان از مأموریت ناتو پشتیبانی می‌کرد، اما نتیجه بهار عربی برای وی چاره‌ای جز مداخله کمتر در خاورمیانه را در پی نداشت. چراکه از عدم اعتماد عموم مردم به خاطر حمایت بلر از حمله آمریکا به عراق هراس داشت و متعهد شده بود درصورتی‌که نخست‌وزیر شود سیاست خارجی مستقل‌تری از آمریکا اتخاذ ‌کند.

pic1

پدر و پدربزرگ اد میلیبند هر دو از سوسیالیست‌های صهیونیست بوده‌اند و اد میلیبند خود را در اجتماعات صهیونیستی یک یهودی ملحد می‌خواند. بااین‌وجود از طرح به رسمیت شناختن فلسطین در سازمان ملل حمایت کرد و درنتیجه توسط بسیاری از صهیونیست‌های سرشناس انگلستانی موردانتقاد قرار گرفت. علی‌رغم این‌ها وی با سفیر اسرائیل در انگلستان و کمپین بانفوذ اسرائیل، شورای رهبری یهودیان[13] در چندین موقعیت دیدار داشته است. در صورت پیروزی وی در انتخابات سرتاسری ممکن بود وی از دولت دست راستی اسرائیل فاصله ‌گرفته و بعید بود زیر بار ادعاهای نمایندگان در حزب خود در مورد مشروعیت اسرائیل برود. حزب کارگر در درون خود جنبش صهیونیستی قوی‌ای همچون طرفداران بلر و نئومحافظه‌کاران و به رهبری لوک آکهرست[14] دارد[15].

حزب کارگر که در سال 2010 به‌عنوان حزب پرطرفدار اسکاتلند در انتخابات شناخته شده بود، در انتخابات 2015 با شکستی فاجعه‌بار کرسی‌های خود را به حزب ملی اسکاتلند واگذار کرد و تنها توانست از مجموع 59 حوزه انتخابیه در اسکاتلند یک نماینده پیروز داشته باشد. در کل این حزب با از دست دادن 26 کرسی خود توانست در این انتخابات 232 کرسی کسب کند. ازجمله نفرات برجسته این حزب که کرسی خود را از دست دادند می‌توان به وزیر دفاع دولت سایه و رهبر حزب کارگر اسکاتلند، جیم مورفی[16]، و همچنین وزیر امور خارجه دولت سایه، داگلاس الکساندر[17]، اشاره کرد که به طور مفتضحانه‌ای و با اختلاف کرسی خود را به دانشجوی بیست‌ساله به نام خانم مهایری بلک[18] واگذار کرد.

این حزب می‌بایست پیش از انتخابات تمایل خود برای ائتلاف با حزب ملی اسکاتلند را بیان می‌کرد ولی برخلاف انتظارات، اد میلیبند صراحتاً احتمال هرگونه ائتلاف با هر حزبی را رد کرد. این خود می‌تواند یکی از دلایل شکست این حزب باشد. علت عدم توافق حزب کارگر با حزب ملی اسکاتلند را می‌توان در استقلال‌خواهی حزب ملی اسکاتلند دانست و اینکه حمایت از این حزب محبوبیت حزب کارگر را در سالیان بعدی می‌کاست و حزب محافظه‌کار همواره از حزب کارگر به خاطر این امر انتقاد می‌کرد.

دوران بین انتخابات سرتاسری و انتخابات حزبی

هم‌اکنون و به دنبال استعفای اد میلیبند، خانم هریت هارمن[19] مسئولیت موقت رهبری این حزب را به عهده گرفته است. هریت هارمن 65 ساله از سیاستمداران باسابقه محسوب شده و از سال 1982 تاکنون در مجلس عوام فعالیت دارد. وی در جریان حمله رژیم صهیونیستی به نوار غزه در صحن مجلس گفته بود: تاکنون "508 فلسطینی کشته‌شده‌اند که شامل کودکان بی‌شماری می‌شود. آقای رییس، کودکان بی‌گناه. عمر کوتاه آن‌ها در وحشی‌ترین و بدترین شرایط تمام شد. هیچ پدر و مادری نباید شاهد دفن کودک خود آن‌هم به دلیل خشونت باشد." وی در آن جلسه از حماس به‌عنوان گروه تروریستی یاد می‌کند.

انتخابات حزبی و نامزدهای انتخاباتی

الف: اندی  برنهام:

pic2وی از سال 2001 تاکنون نماینده مجلس عوام بوده است. وی در دولت گوردون براون، ابتدا به‌عنوان وزیر فرهنگ و سپس وزیر بهداشت فعالیت می‌کرد. اندی  برنهام یک‌بار در سال 2010 در انتخابات رهبر حزب کارگر به اد میلیبند باخته بود که سرانجام  در دوره قبلی مجلس عوام نیز در وزیر بهداشت دولت سایه مشغول به فعالیت شد. او در انتخابات درون‌حزبی سال ۲۰۱۰ به رتبه چهارم دست یافت. وی پیش از ورود به عرصه سیاسی در صنعت چاپ و روزنامه‌نگاری فعال بود. او دارای همسر و سه فرزند می‌باشد.

وی در زمان حمله به عراق به این طرح در مجلس عوام رأی مثبت داده بود و در مورد گسترش حمله نظامی به سوریه علیه مواضع داعش نیز مخالفت علنی از خود نشان نداده و تنها خواستار بررسی قانونی بودن این طرح است.  وی از مخالفین برچیده شدن موشک‌های هسته‌ای ترایدنت است و با خلع سلاح یک‌طرفه مخالف است و در عوض به دنبال نوسازی سیستم موشکی ترایدنت است.

ب: خانم ایوت  کوپر:

pic3ایوت کوپر 46 ساله از معاونین ارشد وزارت خزانه‌داری در دولت گوردون براون بود. او در چهار سال گذشته وزیر کشور دولت سایه بوده است. وی در این دوران لحظات دشواری را درباره مسائل کنترل مرزها و افراط‌گرایی برای وزیر کشور کامرون، ترزا می، رقم زد. او به یکی از چهره‌های میانه‌رو حزب مشهور است که به گرایش‌های سیاسی چپ و راست درون‌حزبی علاقه‌ای نشان نمی‌دهد.

خانم کوپر ازجمله مخالفین انتخاب اعضای جدید برای مجلس اعیان است و خواهان "اصلاحات مناسب" برای آن شده است. وی خود را متعهد به تشکیل مجمع قانون اساسی فرا-پارلمانی" مشتمل بر تمامی احزاب و تشکل‌های مدنی دانسته و بر لزوم چارچوب جدید واسپاری‌ها به انگلیس و ویلز و همچنین اصلاحات در ساختار مجلس اعیان تأکید دارد. ایوت  کوپر ازجمله طرفداران اتحادیه اروپا به شمار می‌آید و معتقد است بریتانیا می‌بایست نقش رهبری در آن را به عهده گیرد و "توسعه بین‌الملل و حقوق بشر" را دنبال کند.

وی همسر سیاستمدار حزب کارگر، اد بالز، می‌باشد. وزیر خزانه‌داری و نیز  وزیر کشور دولت سایه ازجمله سوابق اد بالز می‌باشد. ایوت کوپر و اد بالز  دارای سه فرزند هستند.

پ: خانم لیز کندل:

pic4لیز کندل، دیگر کاندیدای ریاست حزب کارگر، راست‌گراترین و بلری‌ترین کاندیدای این دوره است.  وی معتقد به اجرای تعهد و پرداخت دو درصد درآمد ملی به ناتو است. وی اولویت‌های خود و بریتانیا را افراط گرایی اسلامی، روسیه و تغییرات جوی می‌داند. وی دولت را به جهت نادیده‌گیری نقش جهانی رو به افول بریتانیا موردانتقاد قرار داده و متعهد شده است در صورت پیروزی در انتخابات، بریتانیا "به‌طور کامل و با شور و حرارت در اروپا و عرصه فراتر از آن" فعالیت خواهد داشت.

کندل در مورد واسپاری امور-رفاهی، مسکن، بهداشت، آموزش، حمل‌ونقل و رشد اقتصادی-به بخش‌های مختلف بریتانیا همچون اسکاتلند خواهان "حل‌وفصل سیاسی جدید رادیکال" شده است. رویکرد وی فدرالیزه شدن بیشتر بریتانیا و تشکیل حزب کارگر انگلیس به ‌موازات حزب کارگر اسکاتلند و ویلز است.

ت: جرمی کوربین:

pic5جرمی کوربین ۶۶ ساله از پدری مهندس و مادری معلم، پیش از وارد شدن به دنیای سیاست، مشاور شهرداری بود. نخستین بار در سال ۱۹۸۳ توانست به‌عنوان نماینده به مجلس عوام بریتانیا راه پیدا کند. او که تا چندی پیش نماینده‌ای چندان شناخته‌شده در حوزه سیاست بریتانیا نبود اینک بنا به نظر تحلیلگران امور سیاسی در آستانه رهبری حزب اپوزیسیون دولت قرار دارد.

آقای کوربین عقیده دارد که مالکیت دولتی می‌تواند بدل به صحنه اصلی جولان ایدئولوژی حزب کارگر شود. او در مصاحبه‌ای با روزنامه ایندیپندنت اعلام کرد که در صورت پیروزی در انتخابات درون‌حزبی، بازگرداندن اصل مالکیت عمومی ابزارهای تولید، توزیع و مبادله را به سیاست‌های حزب کارگر در دستور کار قرار خواهد داد. او همچنین در اظهارنظرهای مختلف بر لزوم بازگشت حزب کارگر به ریشه‌های سوسیالیستی خود تأکید کرده و خواستار آن شده تا زیرساخت‌هایی همچون راه‌آهن و انرژی در مالکیت مستقیم مردم قرار گیرد.

این در حالی است که تونی بلر، رهبر حزب کارگر در فاصله ۲۰۰۷-۱۹۹۷ میلادی، با در دست گرفتن قدرت، بندهای اساسنامه این حزب با گرایش‌های سوسیالیستی، ازجمله اشتراک ابزار تولید، را حذف کرد. در آن زمان، تونی بلر چهره جدید حزب را با اصطلاح «حزب نوین کارگر» که از ساختارهای سنتی خود فاصله گرفته بود توصیف می‌کرد.

این نماینده باسابقه حزب کارگر صدای "ضد ریاضتی" در آینده حزب خود است.  وی وعده داده است تا از خدمات عمومی دفاع کند و مالیات ثروتمندان را افزایش دهد. از سیاست‌های مالی وی به‌عنوان کوربینومیکس، تلفیق کلمه کوربین و اکونومیست، یاد می‌شود. کمپین وی موردحمایت اتحادیه‌های تجاری ازجمله یونایت[20] و یونیزن[21] است.

با بالا رفتن گمانه‌زنی‌ها از احتمال زیاد پیروزی جرمی کوربین، حاشیه‌ها و اخبار در مورد وی نیز بسیار می‌باشد. وی در مورد اینکه اسامه بن‌لادن محاکمه نشده و کشته‌شده است ابراز تأسف کرده و آن را یک تراژدی خواند. وی این اقدام را "عملیات کشتار وی" دانسته و آن را "تراژدی بر تراژدی بر تراژدی" خواند. "واقعه تجارت جهانی یک فاجعه بود، حمله به افغانستان یک فاجعه بود، جنگ عراق یک فاجعه بود. صدها هزار انسان کشته‌شده‌اند. شکنجه دوباره با گوانتانامو و بگرام به صحنه بین‌الملل بازگشته است."

pic6کوربین از مبارزان مشهور علیه آپارتاید در آفریقای جنوبی و مدیر اجرایی جنبش ضد آپارتاید نیز بوده است و در سال 1984 به دلیل اعتراض در بیرون از "خانه آفریقای جنوبی" دستگیرشده است.

کوربین از اعضای کمپین عفو بین‌الملل برای محاکمه آگوستو  پینوشه دیکتاتور شیلی  بوده است. وی  ازجمله اعضای "کمپین همبستگی فلسطین" علیه جنگ در غزه یا به قول خود سازمان "آپارتاید در اسراییل" است. او پس‌ازاینکه حماس و حزب‌الله را دوست خطاب کرده بود در جواب انتقادها گفته بود منظور وی از به کار بردن این کلمه معنای کلی آن است و منظور خاصی از آن نداشته است. وی همچنین راه‌حل دستیابی به صلح در این منطقه را درگرو گفتگوی رژیم صهیونیستی، حزب‌الله و حماس می‌داند.

او ازجمله طرفداران خروج بریتانیا از ناتو و از مخالفان حمله هوایی به مواضع داعش است. او خواهان انحلال سیستم موشک هسته‌ای ترایدنت است.

اندرو گیلیگان، روزنامه‌نگار تلگراف، در مورد کوربین این‌گونه می‌نویسد که "وی با هزینه یک میلیاردر ایرانی-بریتانیایی که چند تن دیگر از نمایندگان پارلمان را نیز به‌عنوان مشاور تجاری برای ارتباط با این کشور به خدمت گرفته بود، به تهران سفر کرده بود."[22]

جرج گالووی در مورد کوربین گفته است که در صورتی پیروزی کوربین، وی به حزب کارگر بازخواهد گشت و "اگر به خاطر بلر و جنگ عراق نمی‌بود، هرگز از حزب کارگر بیرون نمی‌آمد."

حلقه اطرافیان جرمی کوربین:

  • سارا چمپیون: از طرفداران به رسمیت شناساندن فلسطین به‌عنوان یک کشور
  • کلیو لویس: خبرنگار سابق بی‌بی‌سی و نماینده تازه‌کار حزب کارگر، مخالف سلاح هسته‌ای
  • مایکل میچر: 75 ساله با سابقه 35 سال نمایندگی،
  • دایان ابوت: کاندیدای شهرداری لندن
  • دیوید لمی: کاندیدای شهرداری لندن
  • اد میلیبند: احتمالاً وزیر محیط‌زیست دولت سایه کوربین شود
  • اندی برنهام: ابراز تمایل برای همکاری در کابینه کوربین
  • هری فلچر: مشاور رسانه‌ای و راهبردی کوربین
  • ریچارد مورفی: متفکر اقتصاد کوربینی (کوربینومیکس)
  • جان مکدانل: رییس ستاد انتخاباتی کوربین

کوربینیسم و شکاف حزبی

رویکرد سوسیالیستی و کارگری جرمی کوربین سبب بروز شکاف بین جناح چپ و راست حزب شده است. البته این رویکرد وی موجب نزدیک شدن جریان بلریسم و براونیسم شده است به‌نحوی‌که طرفداران هر دو گروه به انتقاد از کوربین پرداخته‌اند؛ به‌نحوی‌که اختلاف  طرفداران بلر و طرفداران گوردون براون با یکدیگر بیشتر شخصی بوده تا اینکه امری فلسفی باشد.

تونی بلر ضمن انتقاد از جرمی کوربین، این کاندیدای چپ‌گرای حزب کارگر را به "آلیس در سرزمین عجایب" تشبیه و اظهار داشت طرفداران وی در "حقیقت مجازی" زندگی می‌کنند. همزمان نیز، آیان آستین، نماینده کنونی و سخنگوی پیشین تونی بلر هشدار داده بود که پیروزی این کاندیدای جناح چپ این حزب را "به‌کل از تجارت بیرون خواهد کشید." سیاست‌های کوربین مبنی بر مالیات بیشتر، اتحاد با حزب ملی‌گرای اسکاتلند موسوم به اس­ان­پی و چاپ اسکناس احتمال برنده شدن حزب را از بین خواهد برد.

اعتقاد کوربین 66 ساله رد تمامی سیاست‌های مربوط به دوره  نئوکارگر ازجمله بین‌المللی سازی، خودداری از مخارج و به‌خصوص تمرکز بر مرکزیت سیاسی، است. سیاست‌های جرمی کوربین از قبیل سیاست ضد ریاضتی، رویکرد صلح­گرایانه، موضع ضد ناتو و بی‌اعتمادی به اتحادیه اروپا، همگی با سیاست‌های نئوکارگر متفاوت است.

pic7

نتیجه‌گیری:

چالش‌های کنونی حزب کارگر شامل دو موضوع انتقادها در مورد درستی یا نادرستی حمله به عراق  و همراهی تونی بلر، به‌عنوان نخست‌وزیر و رییس وقت حزب کارگر ، با ایالات‌متحده است و دومین انتقاد مربوط به عدم اتخاذ رویکرد صحیح انتخاباتی از سوی اد میلیبند در انتخابات سرتاسری 17 اردیبهشت امسال می‌شود. با در نظر گرفتن چیدمان راست‌گراترین به چپ‌گراترین کاندیداهای انتخابات حزب کارگر—به ترتیب خانم لیز کندل، خانم ایوت کوپر، اندی برنهام و جرمی کوربین—درخواهیم یافت که خانم لیز کندل، به‌عنوان راست‌گراترین و بلری‌ترین فرد در جمع کاندیداها تحت شدیدترین انتقادها می‌باشد؛ چراکه به‌تازگی و در پی خبر علت تأخیر انتشار گزارش جنگ عراق موسوم به "چیلکات" معلوم شد که حلقه گسترده‌ای از روسای اطلاعاتی و مقامات عالی بلر در جمع مقصرین اصلی این پرونده هستند و ازآنجاکه لیز کندل به دنبال پررنگ‌تر کردن نقش بریتانیا در اتحادیه اروپا و جهان است، وی از مقبولیت چندانی بین طرفداران ضد جنگ و هم‌حزبیان خود و به‌ویژه عموم مردم نخواهد داشت. این موضوع خود می‌تواند عاملی برای شکست مجدد حزب کارگر در انتخابات سرتاسری دوره بعد نیز شود.

دو نفر دیگر که بیشتر به خط میانه نزدیک هستند خانم ایوت کوپر و اندی برنهام می‌باشند. ایوت کوپر بیشتر به حرکت گوردون براون (براونیسم) معطوف می‌باشد. همسر وی، اد بالز، در زمان تصدی گوردون براون مشاور نخست‌وزیر بود. گوردون براون نیز به دلیل سیاست اشتباه،  قدرت را از حزب کارگر به حزب محافظه‌کار سپرد. براون که قصد ائتلاف یا حزب لیبرال دموکرات را داشت ناگهان آن حزب را در ائتلاف پنهان با محافظه‌کاران یافت و موجبات شکست حزب کارگر را فراهم کرد. لذا محبوبیت ایوت کوپر هم متأثر از این سابقه و به دلیل نزدیکی وی و همسرش به گوردون براون از درجه کمتری برخوردار و در جایگاه سوم است.

در مورد اندی برنهام می‌توان گفت که همان‌طور که در انتخابات درون‌حزبی سال 2010 شکست خورد ولی تبدیل به فردی شناخته‌شده در حزب خود گردید و در دولت سایه مشغول به فعالیت شد، وی در این دوره نیز در صورت عدم پیروزی در دولت سایه جرمی کوربین فعالیت کند. او ازجمله کسانی است که خود در حلقه منتخبین کوربین برای کابینه دولت سایه قرار دارد. لذا پیش‌بینی می‌شود در صورت کشیده شدن انتخابات به مرحله دوم و رقابت بین کوربین و برنهام، برنهام شکست‌خورده و در کابینه دولت سایه سمت دریافت کند. وی در پیش‌بینی‌ها در جایگاه دوم است.

رویکرد سوسیالیستی جرمی کوربین و دولتی کردن نهادها برخلاف جریان خصوصی‌سازی جهانی نمود احیا و به نحوی ازسرگیری سیاست‌های کارگری کالاهان و ویلسون در دهه 1970 می­باشد. منتقدان کوربین این حرکت چپ‌گرایانه وی را علت شکست محتمل این حزب در انتخابات عمومی آینده می‌پندارند. منتقدان اقتصادی سیاست‌های وی، ازجمله کریس لیزلی[23]، وزیر خزانه‌داری دولت سایه، نیز دولتی کردن نهادها و چاپ اسکناس را موجب تورم می‌دانند.

سیاست خارجی کوربین مبنی بر خروج از ناتو و یا عدم دخالت نظامی در عراق و سوریه و همچنین اعتقاد به مذاکره رژیم صهیونیستی با حماس و حزب‌الله مبنی بر اعتقاد وی بر راه‌حل دیپلماتیک با طرفین به‌جای جنگ است.

در مورد پیروزی کوربین این نظر محتمل است که وی به دلیل نارضایتی حزبی از جناح راست است که دارای پایگاه نسبتاً قوی در حزب شده است. ممکن است سیاست‌های داخلی و اقتصادی وی کمی تاریخ گذشته به نظر بیاید ولی سیاست‌های دفاعی و خارجی وی نسبتاً توجهات را به خود جلب کرده است و به همین دلیل است که مخالفان وی به دنبال نقاط ضعف کوربین در اظهاراتش در مورد مسائلی همچون سوریه، فلسطین و یا حتی القاعده است.

سیدجواد هاشمی

تیر 1394



[1] Andy Burnham

[2] Yvette Cooper

[3] Jeremy Corbyn

[4] Liz Kendall

[5]  درصورتی‌که هیچ کاندیدایی نتواند 50 درصد آرا را کسب کند نفر چهارم کنار گذاشته‌شده و دوباره رأی‌گیری انجام می‌شود. در صورت عدم کسب نیمی از آرا در دور دوم نیز نفر سوم از دور رقابت حذف می‌شود. تا اینکه در آخر انتخابات با دو کاندیدا انجام می‌شود

[6]  Clement Attlee

[7]  Aneurin Bevan

[8]  Harold Wilson

[9]  the National Health Service (NHS)

[10]  triangulation’

[11]  Iraq Inquiry

[12] 17 اردیبهشت 1394

[13] -Jewish Leadership Council

[14] -Luke Akehurst

[15]  وی کنفرانس "ما به اسرائیل باور داریم" با حضور فعالان عالی‌رتبه و سیاستمداران صهیونیست در انگلستان را تأسیس کرد تا راهبردهای کوتاه و بلندمدت برای دفاع از اسرائیل و افزایش اسلام هراسی در انگلستان در میان نخبگان و عموم را به بحث بگذارند.

[16]  Jim Murphy

[17]  Douglas Alexander

[18]  Mhairi Black  با بیست سال سن توانست به‌عنوان جوان‌ترین نماینده از سال 1667 وارد مجلس عوام شود. وی دانشجوی علوم سیاسی است.

[19]  Harriet Harman

[20]  Unite 

[21]  Unison

[22]  Jeremy Corbyn, friend to Hamas, Iran and extremists. July 18th, 2015

[23] Chris Leslie

  فرستادن مقاله چاپ مقاله
 
مطالب دیگر در این بخش تاریخ انتشار

گزارش موارد نقض حقوق بشر توسط بریتانیا

۱۳۹۷/۱/۱۲

بررسی عملکرد موسسه ایران‌شناسی بریتانیا (BIPS)

۱۳۹۶/۶/۱۳

متغیرتقسیم، تفوق و فرقه سازی جمعیت مسلمان در سیاست خارجی بریتانیا

۱۳۹۶/۳/۲۴

جدایی احتمالی ایرلند شمالی از بریتانیا؛ ابعاد و عواقب احتمالی آن برای بریتانیا و اتحادیه اروپا

۱۳۹۶/۲/۳۱

پایگاه‌های نظامی و اطلاعاتی انگلستان در قبرس و نقش آن در تحولات منطقه

۱۳۹۵/۱۲/۷

اسلام سیاسی در خاورمیانه از نگاه بریتانیا؛ با محوریت فعالیت‏های اخوان‌المسلمین

۱۳۹۵/۱۲/۳

بریتانیای خارج از اتحادیه اروپا و ترامپ:ازدواج مصلحتی و ضرورت ناگزیر بازنگری در روابط ویژه فرا آتلانتیک

۱۳۹۵/۱۲/۳

مواضع متناقض دولت بریتانیا در قبال انتخابات اخیر امریکا

۱۳۹۵/۹/۳

ملاحظاتی در خصوص نقش بریتانیا در جنگ اقتصادی علیه داعش

۱۳۹۵/۸/۱

خلاصه گزارش چشم‌انداز وزارت امور خارجه بریتانیا

۱۳۹۵/۷/۳

نگاهی به انجمن بریتانیایی فابیان و فعالیت های آن در ارتباط با خاورمیانه

۱۳۹۵/۶/۱۷

خروج بریتانیا: بازی با حاصل جمع صفر یا بازی باخت – باخت

۱۳۹۵/۶/۸

تأثیر سیاست خارجی روسیه بر امنیت بریتانیا و متحدان آن

۱۳۹۵/۶/۶

چرایی برکسیت و آینده بریتانیا در نظام بین الملل: نگاهی اکتشافی

۱۳۹۵/۵/۶

خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا: تأثیرات جهانی و منطقه‌ای و روابط با جمهوری اسلامی ایران

۱۳۹۵/۴/۲۶

گزارش چیلکات یا لاپوشانی جرایم جنگی بریتانیا در عراق

۱۳۹۵/۴/۲۳

بهار بریتانیایی اتحادیه اروپا

۱۳۹۵/۴/۵

بررسی موقعیت و نقش جزیره دیگو گارسیا

۱۳۹۵/۳/۱

زوال سیاست خارجی اخلاقی در دولت بریتانیا

۱۳۹۴/۱۱/۱۳

واکاوی نقش بریتیش کانسیل به عنوان بازوی فرهنگی بریتانیا در جهان و ایران

۱۳۹۴/۱۰/۲۰

انتخابات ریاست حزب کارگر بریتانیا

۱۳۹۴/۷/۱۹

تحلیلی بر گزارش ایندیپندنت از "مبارزه تا تظاهر" غربی‌ها در قبال داعش

۱۳۹۴/۷/۱۱

مجادلات جدید بریتانیا و اسپانیا بر سر جبل الطارق

۱۳۹۴/۶/۱۱

ابعاد و عواقب جدایی احتمالی اسکاتلند برای بریتانیا و اتحادیه اروپا و حساسیت موضوع برای جمهوری اسلامی ایران

۱۳۹۴/۶/۱۰

بررسی مشارکت رأی‌دهندگان اسکاتلندی در انتخابات گوناگون بریتانیا

۱۳۹۴/۵/۲۵

روابط عربستان سعودی و بریتانیا

۱۳۹۴/۵/۲۵

بررسی افراط‌گرایی و پراکندگی تروریسم 10 سال پس از بمب گذاری لندن

۱۳۹۴/۴/۱۶

پدیده داعش و سیاست خارجی بریتانیا

۱۳۹۴/۴/۱۵

کاهش رو به رشد نقش ملموس بریتانیا در جهان

۱۳۹۴/۳/۲

روابط دوجانبه بریتانیا و بحرین در پرتوی سفر پادشاه بحرین به بریتانیا

۱۳۹۴/۲/۳۰

انتخابات بریتانیا و عملکرد حزب ملی اسکاتلند

۱۳۹۴/۲/۲۲

معضلات همه‌پرسی برای انگلستان

۱۳۹۴/۲/۲۱

فرصت طلبی فرانسه و قرار گرفتن به جای انگلیس به عنوان نزدیک ترین متحد کشورهای خلیج فارس

۱۳۹۴/۲/۱۶